گِلَه

زَمُن گذشت و نَهُندی بُپُرسی از مِه چِه تِن تو

زمان گذشت و نیامدی از من بپرسی چه‌ات شده

نَهستَری که بِگینی چه اُمکِه بی تو مِه وا خو

نبودی که ببینی بی تو با خودم چه کردم

نَهستَری که بِگینی چِطُور اَ غُصَّه نَمُردَم

نبودی که ببینی چطور داشتم از غصه می‌مُردم

مِه در غیابِ تو هیچ وَه نه یار اُمستَه نه همدَم

من در غیابِ تو هیچ‌وقت نه یاری داشتم، نه همدمی

بُدُو که بی تو دل از عُقدَه پارَه پارَه نَبودِن

بیا، که بی تو دل از عقده پاره‌پاره می‌شود

بُدُو که بی تو عذابُم هزار بارَه نَبودِن

بیا، که بی تو عذابم هزار برابر می‌شود

نه روزگارِ جَوُنی کنار و یارِ مِه بودی

نه در روزگارِ جوانی کنارم و یارم بودی

نه تو زَمُنِه یِ پیری گل و بهار مِه بودی

نه در زمانهٔ پیری گل و بهارم بودی

زَمُن گذشت و نگاهُم هنو وا راهِ تو مُندِن

زمان گذشت و نگاهم هنوز به راهِ تو مانده

دِلُم هَنو که هنوزِن ، یادِ نگاهِ تو مُندِن

دلم هنوز که هنوز است با یادِ نگاهِ تو مانده