گل سرخ (گویش بستکی)

اِ جمالی که مُمدِدُ ، دِل صد بندَه خارُشِن

این جمالی که دیدم، دلِ صد بنده خوارِ اوست

چَشِ صَد عاشق غمین ، مُگَه در اِنتِظارُشِن

چشمِ صد عاشقِ غمگین گویی در انتظارِ اوست

که شَشاد اُشبِبِنِد و ، مِثِّ دیوُنَه اُشنَبید

کیست که شادش ببیند و مثلِ دیوانه نشود؟

وَ یَکی نازنین خُنُه ، مُچی در اَختیارُشِن

در یک خانهٔ نازنین، همه‌چیز در اختیارِ اوست

گل ناز کَپُش چُنِ ، گل سُرخِ محمّدی

گلِ نازِ گونه‌اش مثلِ گلِ سرخِ محمدی است

نفسُش وختی حرف اَزِنت ، اَثرات بهارُشِن

نفسش وقتی حرف می‌زند، اثرِ بهار دارد

قلم از وصفُش عاجزن، چُنِ شعرای ناگُتَه

قلم از وصفش عاجز است، مثلِ شعرهای ناگفته

اگَه شعری سروده بی ، چُنِ گوهر نِثارُشِن

اگر شعری سروده شود، مثلِ گوهر نثارِ اوست

مَثَل اُشنی وِجاهَتُش، قَد و قامت قیامَتِن

وجاهتش همتا ندارد، قد و قامتش قیامت است

چُنِ مَریم گه خَتُه ،پریا پَرده دارُشِن

مثلِ مریم، گاه که خفته است، پری‌ها پرده‌دارِ اوی‌اند