یاد

حالا وَختین کِه تو سینَه م ، خون رَفتِنُم نَجوشِن

حالا وقتش است که خونِ رفتن در سینه‌ام می‌جوشد

آخِرین سفر نَزیکِن ، مُم ِدیریا نیلَه پوشِن

آخرین سفر نزدیک است؛ مادرم، دریا، نیلی‌پوش است

مه وُ کولَه بار مِحْنَت ، مِحْنَتِ یَه عُمْرِ خَستَه

من و کوله‌بارِ محنت، محنتِ یک عمرِ خسته

خیلی پیش ازی مَرَفتَه ، اَگَه دَست و پام نَبستَه

خیلی پیش از این رفته بودم، اگر دست و پایم بسته نبود

نَه چراغی بِی صَبا مَه ، نَه بِی اَمرو یَه دَریچَه

نه چراغی برای فردایم هست، نه دریچه‌ای برای امروز

اُ هَمَه عِشق و اُمیدُن ، هَمَه پوچَه ، هَمَه هیچَه

آن همه عشق و امید، همه پوچ است، همه هیچ است

غمُن هَرجا که غم هَه ، تو دِلُم عُقده نبودِن

غم‌ها، هر جا که غمی هست، در دلم دارند عقده می‌شوند

هَمَه ی روح و وجودُم ، شعر شیوَن نَسُرودِن

همهٔ روح و وجودم دارد شعرِ شیون می‌سراید

هیچ کَه نافهمِه چه بودِن ، یارُنِ خوبِ هَمیشَه

هیچ‌کس نمی‌فهمد چه شدند یارانِ خوبِ همیشه

وا سر عشقُ چه هُندِن ، طوفُن ایکندِن اَ ریشَه

بر سرِ عشق چه آمد؟ طوفان از ریشه کندش

غزل ناب گذشتَه ، تو دِلُم ضَجَّه نَکِردِن

غزلِ نابِ گذشته در دلم دارد ضجه می‌زند

یادُنِ خوب و قدیمی ، خَنجَرِن، سینَه م اَدِردِن

یادهای خوب و قدیمی خنجرند و سینه‌ام را می‌درند

تو هَمُنِی که یَه روزی ، دِلُم آرُمتِه تَکِردَه

تو همانی که یک روزی دلم را آرام می‌کردی

هَر کَلُمی کِه تگفتَه ، مِثِ رازَه هَمَه وِردَه

هر کلامی که می‌گفتی، مثل راز، همه‌اش ورد است

نَه کسی مِثل گذشته ، بِی سَلام تو جَوابِن

نه کسی مثل گذشته سلامت را جواب می‌دهد

دستِ هَر رَفیقی سَردِن ، چشمه ی چشمُن سَرابِن

دستِ هر رفیقی سرد است و چشمهٔ چشم‌ها سراب