وخته زنن واپاهم اکن (یالا که چکدک گپ ازنن)

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

با سلام خدمت دخترها و پسرهای درگهان؛ ان‌شاءالله که حالتان خوش باشد. همان‌طور که خبر دارید، آخرِ ماه مهر است و مدرسه‌ها هم شروع شده و بچه‌ها و بزرگ‌ترها راهیِ مدرسه شده‌اند. در پستِ قبلی دربارهٔ دخترها که با هم جمع می‌شوند یک مشت حرف مفت زدم؛ حالا گوش بدهید به حرف‌های زن‌ها وقتی با هم جمع می‌شوند. ضمناً این حرف‌ها قصدِ توهین به زن‌ها ندارد:

«فاطمه، حالت چطور است؟» «الحمدلله. ای مادر، حالِ مامانشان چطور است؟» «الحمدلله؟ پیدایت نیست عزیزم! کسی تو را نمی‌بیند؛ این هم شد زندگی!» «خانه، تنبل شده‌ایم؛ حال و حوصله نمی‌گذارد از خانه بیرون بیاییم.» «خانه، حق با توست! می‌خواهی نان بگیری؟» «همین غلامِ درنج آن‌جا افتاده و خوابیده؛ تکان نمی‌خورد، و من باید بیایم نان بگیرم.» «حق با توست، مردها همین‌طورند؛ تنبلی به کمرشان زده. خانه، خبر داری که شوگلوکو، مالِ حباشون، زنِ دوم گرفته؟» «ووووووو! زنِ دوم؟ صلوات! از این مردها هیچ‌چیز بعید نیست؛ می‌گیرند و باز هم می‌گیرند!» «خانه، ما دیگر باید حواسمان به شوهرهای خودمان باشد که مبادا گولشان بزنند.» «نه، دیگر از شوهرهای ما گذشته. خدا کند! من که خیالم خیلی راحت است. هههههه»

این هم یک نمونهٔ دیگر: «حالِ شما؟» «الحمدلله.» «بیا بنشین! خیلی ببخشید، تو بودی که دیدمت؟» «این حرف‌ها چیست؟ اگر شما نیایید، پس کی بیاید؟» «خانه، حق با مادرِ داماد است. اگر رفیق‌ها نباشند، پس کی بیاید؟» «خانه؟ حالا بنشین که اول، ان‌شاءالله، لباس‌های داماد را نشان می‌دهند.» «خب، قشنگ است؟ زن‌ها آمده‌اند؟» «آره. خانه، پر است! پس برویم که دیر می‌شود.» یک ربع بعد: «دونه؟ چه کار داری می‌کنی؟ شیرینی‌ها را نمی‌آوری؟ زن‌ها معطل‌اند!» «اِ! زن‌ها جز اینکه شکمشان را سیر کنند و لباس نگاه کنند، کار دیگری ندارند که!» «خواهرِ داماد گرفتار است!» «بس است، ساکت باش که زشت است!» «خب؟... آخ، این پیراهنِ گل‌عدسی را از کجا گرفتی؟ خیلی قشنگ است؛ سرِ ساختِ پسرم می‌پوشمش!» «خب، این؟ از همین پارچه‌فروشیِ مرکزی!» «بله، قیمتش بالا نیست؟ بگو چند تومان است؟» «هر پیراهن ۸۰ هزار تومان؟» «هیییییی! صلوات بر این گرانی‌ها! این وقت دیگر کسی پیراهنِ ده‌هزارتومانی سرِ ساخت نمی‌پوشد؟ ووووووووو»

در پستِ بعدی می‌گویم که پسرها چقدر لاف می‌زنند!