بِریمک تُو سَفَر گِتَر 1

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

ناخدا ایسف و بریمک در سفر قطر

بالادست

گمبروکِ قدیم: نزدیک درِ ورودی گمبروک مغازهٔ میوه‌فروشی علی فرج بود. علی فرج آدمی لاغر بود که سنش از پنجاه گذشته بود؛ آدمی خوش‌رو بود و بیشترِ ناخداها و جاشوهای سورویی برای خرید میوه پیش علی فرج می‌رفتند و همه به علی فرج اطمینان داشتند.

یک روز صبح با ناخدا ایسف (یوسف گلشن، ناخدای سرشناس سورو و بندر) به مغازهٔ علی فرج رفتیم. دیدیم علی فرج لباس سیاه پوشیده و مثل سابق سرحال نیست و نمی‌خندد؛ تعجب کردم. تا ناخدا را دید، تعارفش کرد به داخل مغازه و آرام شروع کرد به حرف زدن با ناخدا. گفت: «این پنج نفر را هر طور شده با خودت ببر. ژاندارم‌ها دنبالشان هستند؛ می‌خواهند ببرندشان سربازی. آنجا (قطر) آشنا دارند که دستشان را می‌گیرند و یک جایی بندشان می‌کنند و زندگی‌شان بهتر می‌شود. اینجا بمانند، دو سال باید علاف باشند؛ خرج زن و بچه‌شان را کی می‌دهد؟؟؟ بیچاره‌ها می‌ترسند بروند دهات، مبادا گیر بیفتند!!» ناخدا کمی مکث کرد و بعد گفت: «خیلی سخت است که بی‌تذکره و جواز ببرمشان قطر. اگر آنجا گیر بیفتند، لنج مردم را توقیف می‌کنند و برای خودم بد می‌شود.» علی فرج ول‌کن نبود؛ اصرار می‌کرد و این‌قدر جان کند تا ناخدا راضی شد و گفت: «به خاطر تو (علی فرج) می‌برمشان؛ کرایه هم از آن‌ها نمی‌گیرم، ولی باید مثل جاشوها توی لنج کار کنند. فردا صبح شناسنامه‌هایشان را بیاور تا اسمشان را توی فهرست صاحبان بار بنویسم. صاحبان بار سه نفرند و ۱۲۰۰ بز دارند؛ اسم قوم و خویش‌های تو را به‌عنوان شریک آن‌ها اضافه می‌کنم.»

اشک در چشم‌های علی فرج روان شده بود و مدام تشکر می‌کرد. ناخدا به علی فرج گفت: «دوستی و رفاقت نمرده؛ تو یک بار به ما رو زدی، نمی‌شود بگویم نه. ما از زمان سربازی در هنگ میناب تا حالا با هم یار و رفیقیم، مثل دو برادر.» همان‌طور که با ناخدا ایسف به طرف اسکله می‌رفتیم، توی فکر بودم و دلم برای علی فرج می‌سوخت که حتماً کسی از قوم و خویش‌هایش مرده که سیاه پوشیده؛ ولی چرا ناخدا به او تسلیت نگفت؟ توی همین فکر و خیال بودم که ناخدا گفت: «چته، گشنه‌ای که حرف نمی‌زنی؟» چند دقیقه چیزی نگفتم؛ بالاخره جرئت کردم و گفتم: «چرا علی فرج لباس سیاه پوشیده بود؟» ناخدا با کمی تأخیر گفت: «مگر نمی‌دانی محرم است؟ رسمشان است که در محرم لباس سیاه بپوشند.» سن و سالم کم بود و رابطهٔ محرم و لباس سیاه را نمی‌دانستم. صبح روز بعد بزها را توی لنج کردیم و برای بار زدنِ شن به طرف جزیرهٔ تنب‌مار (تنب کوچک) حرکت کردیم. آنجا خاک را زیر پای بزها بار کردیم تا هم زیر پای بزها نرم باشد و هم موقع شستن لنج، با شن کار راحت‌تر باشد. بعد از دو روز که روی آب بودیم، به دریای قطر رسیدیم. همان موقع ناخدا به سمت قبلهٔ ما اشاره کرد، که یک ناوچه به طرف ما می‌آمد. با نزدیک شدن ناوچه، ناخدا گفت: «دفترچه‌ها و جوازها و کاغذها را بیاورید، توی این دستمال بریزید، مثل بقچه ببندید و بگذارید پیش من.» و به بریمکِ کور گفت: «تو هم دهل و تمپکت را بیاور روی عرشه و بزن؛ بقیه هم دست بزنند.» ناوچه مال انگلیسی‌ها بود که نگهبانی دریای قطر با آن‌ها بود. ناخدا بقچه را بالا برد و داد زد: «قطر، قطر!» (مسیرش را می‌گفت.) ناوچه یک ربع ساعت دوش‌به‌دوش ما آمد و بعد به نشانهٔ خداحافظی بوق زد. ناخدا هم دستش را بالا برد و افسر هم با تکان دادن دست از ناخدا و جاشوها خداحافظی کرد.

...

ادامهٔ این قصه را فردا پست می‌کنیم.