کصه فرزو(فرزانه) و آلکس

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

این قصه برمی‌گردد به سال‌ها پیش، وقتی که پرتغالی‌ها وارد جزیرهٔ هرمز شده بودند؛ زمانی که آلبوکرک به آلکس، یکی از افسرانِ ارتشش، مأموریت می‌دهد تا گشتی در حول‌وحوشِ بندر بزند.

گرمای شهریورماه و فصلِ ماهی‌های «شورت» و «گاریز» از راه رسیده بود و زورِ گرما

دیگر شکسته بود و هوا کمی خنک‌تر از پیش شده بود. خالکِ هرمزی، که راهنما و ناخدای گروهِ تجسسِ آلبوکرک بود، صبحِ دوشنبه زیرِ سایه‌بانِ «سرگِ» خانه‌اش دراز کشیده بود و با عایشه، مادرِ بچه‌هایش، برنامه می‌ریخت که بروند میناب به دیدنِ خواهرش، تا روز پنجشنبه بمانند و خریدشان را از پنجشنبه‌بازار بکنند و برگردند، که همان موقع صدای آلکس از زیرِ سرگ به گوشِ خالک خورد که می‌گفت: «هی کالک (خالق)! کالک...»

آلکس

جوانی حدوداً سی‌ساله بود؛ قدبلند، با موهای زرد که از پشت مدلِ دم‌اسبی بسته بود. آدمی شوخ‌طبع و خیلی مردم‌دار بود که در جزایر همه دوستش داشتند... آلکس با خالک خیلی شوخی می‌کرد و خیلی با هم رفیق بودند.. خالک که کمی زبانِ پرتغالی یاد گرفته بود، تا اندازه‌ای سر درمی‌آورد و آلکس هم کمی اصطلاحاتِ هرمزی از خالک یاد گرفته بود...

آلکس آمده بود پیشِ خالک تا بگوید که فردا صبح زود باید بروند بندر، و همان موقع عایشه به خالک گفت: «پس میناب رفتنِ ما چه می‌شود؟...» خالک گفت: «بابا، ساکت باش تا ما حرفمان را تمام کنیم.»

...............ادامه دارد.......

.

پاپایا ایلزاده