بندرعباس جای لات هاست!!!

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

سه چهار سال بعد از انقلاب، موتور تاکسیِ یکی از بچه‌های بندر سوخت. خلاصه هر چه این طرف و آن طرف رفت، نتوانست موتور تاکسی‌اش را درست کند. به همین خاطر تصمیم گرفت برود کارخانهٔ ایران ناسیونال در تهران و یک موتور نو برای تاکسی‌اش

بخرد. البته رفتن به کارخانهٔ ایران ناسیونال و خریدن موتور کامل پیکان به همین سادگی نبود. مشکل بچهٔ بندر این بود که نه تهران را خوب بلد بود و نه آن‌چنان دست و پایی داشت؛ ولی می‌دانست که یکی از رفقای سرزبان‌دار و خوش‌مشربِ بندری‌اش در تهران کار می‌کند. به تهران رفتند، او را پیدا کردند و به خانهٔ یکی از دوستانِ تاجرِ صاحب‌تاکسی رفتند. صبح روز بعد موتور سوختهٔ تاکسی را برداشتند، یک وانت دربست گرفتند و رفتند به کارخانهٔ ایران ناسیونال در جادهٔ کرج. دربان کارخانه پرسید: «برای چه آمده‌اید؟» گفتند: «موتور تاکسی‌مان سوخته و آمده‌ایم موتور بگیریم.» دربان گفت: «از همان جایی که آمده‌اید برگردید که از این خبرها نیست؛ چون کشور در شرایط جنگی است و کارخانه از نظر لوازم یدکی خیلی در مضیقه است.» پرسیدند: «هیچ راهی وجود ندارد؟» دربان نگاهی به موتور سوخته و بچه‌های بندری انداخت و گفت: «یک راه وجود دارد.» پرسیدند: «چه راهی؟» دربان گفت: «فقط مدیر ایران ناسیونال می‌تواند دستور بدهد که به شما موتور نو بدهند؛ ولی گیر آوردن و دیدنش و رفتن به اتاق رئیس ایران ناسیونال کار حضرت فیل است؛ ممکن است یک هفته طول بکشد یا یک ماه.» بچه‌ها خواهش و تمنا کردند که: «تو بگذار ما برویم داخل کارخانه، بقیه‌اش با ما.» دربان گفت: «نمی‌شود، برای من خیلی مسئولیت دارد.» خلاصه دربان راهشان داد، ولی گفت: «اگر پرسیدند بگویید خودمان به‌زور آمدیم داخل.» بچه‌های بندری بعد از یک ساعت سرگردانی در کارخانهٔ باعظمت ایران ناسیونال، بالاخره با زرنگی و آرتیست‌بازی وارد ساختمان اصلی کارخانه شدند و اتاق رئیس را پیدا کردند. گفتند رئیس ایران ناسیونال با هیئت مدیره و چند انگلیسی از کارخانهٔ تالبوت (کارخانه‌ای که پیکان را از آنجا مونتاژ می‌کردند و قطعات یدکی کارخانه را تأمین می‌کرد) جلسه دارد. بچه‌ها ناامید نشدند و با زور و زحمت رفتند داخل اتاق معاون کارخانه و دیدند، ای دل غافل، پنجاه شصت نفر آدم مهم دورتادور سالن نشسته‌اند و منتظرند تا جلسهٔ رئیس با رؤسای انگلیسی و هیئت مدیره و مدیران فنی کارخانه تمام شود. معاون کارخانه تا آن‌ها را دید، مثل بقیهٔ کسانی که در سالن بودند خیلی جا خورد و داد زد: «کی اینها را راه داده اینجا؟» همان بچهٔ سرزبان‌دار بندری گفت: «ما خودمان آمدیم اینجا.» معاون دوباره گفت: «مگه اینجا طویله است که همین‌طوری سرتون رو انداختین پایین و وارد شدین؟» بچهٔ بندر جواب داد: «اگر طویله نبود که جنابعالی مثل آدم حرف می‌زدی!» معاون این دفعه با عصبانیت گفت: «یالله زود باشین، گورتون رو گم کنین!» همه از ترس ساکت شدند و صدا از هیچ‌کس درنمی‌آمد. بچه‌های بندر گفتند: «ما از راه دور آمده‌ایم اینجا و تا حقمان را نگیریم نمی‌رویم.» معاون پرسید: «از کجا اومدین؟» گفتند: «از بندرعباس.» یک‌دفعه آقای معاون با تمسخر گفت: «بندرعباس جای لات‌هاست!» این حرف خیلی به بچه‌های بندر برخورد و همان بندریِ سرزبان‌دار بلافاصله جوابش را داد: «لات‌ها می‌دونن جای لات‌ها کجاست!» یک‌مرتبه تمام سالن زدند زیر خنده و معاون که خیلی خیط شده بود داد زد که نگهبان بیاید و اینها را بیندازد بیرون. دو نگهبان آمدند و زیر بازوی بچه‌های بندر را گرفتند که بیرونشان کنند. یک‌مرتبه بچه‌های بندر از دست نگهبان‌ها دررفتند، درِ اتاق رئیس را باز کردند و رفتند داخل جلسهٔ رئیس ایران ناسیونال با مدیران ایرانی و انگلیسی. رئیس و حاضران جلسه همین‌طور گیج شدند؛ سکوت برقرار شد و همه زبانشان بند آمد. چند لحظه‌ای طول کشید تا رئیس از نگهبان‌ها و معاون و منشی‌اش که پشت سر بچه‌های بندری ایستاده بودند پرسید: «چیه؟ چه خبره؟ مگه نمی‌بینین که ما جلسهٔ مهمی داریم؟» معاون با لکنت زبان گفت: «ما همین چیزها رو به این زبون‌نفهم‌ها گفتیم، ولی...» رئیس از بچه‌های بندری پرسید: «چی می‌خواین؟» گفتند: «موتور تاکسی‌مان سوخته، آمده‌ایم موتور تاکسی‌مان را بگیریم.» رئیس گفت: «ماشینتون چه مدلیه؟» گفتند: «مدل دو سه سال پیش.» رئیس گفت: «ماشین به این نویی چطور موتورش سوخته؟» و اضافه کرد: «ما موتور نداریم، برگردید بندرعباس.» یک‌دفعه بچه‌های بندر داد زدند: «توی بندرعباس از گرما آدم می‌سوزه، موتور ماشین که چیزی نیست! چرا به ما مردم حاشیه‌نشین این‌قدر ظلم می‌کنی؟ شما که دم از اسلام و مسلمانی می‌زنید، اصلاً رحم و مروت سرتان نمی‌شود...» مدیران ایرانی و انگلیسی و بقیه همین‌طور هاج و واج به بچه‌های بندری نگاه می‌کردند و مدیر که انتظار نداشت جلوی خارجی‌ها کسی این‌طور جوابش را بدهد، به معاون گفت: «فوراً دستور بده یک موتور بهشون بدن، و در رو ببندین؛ هیچ‌کس حق نداره بیاد داخل جلسه.» بچه‌ها موتورشان را تحویل گرفتند و یک اسکناس پنجاه‌تومانی هم دم در به دربان انعام دادند و نگهبان با تعجب و خوشحالی گفت: «من فقط تعجب می‌کنم شما چطور تونستید موتور کامل بگیرید!؟»