بی هوی

برون نَنده سه چهار سالِن

سه چهار سال است باران نیامده

موكِس هاو از كُجو بارِن

کسی چه می‌داند آب از کجا ببارد؟

خدا رحمت بكو نازل

خدا رحمت نازل کند

كه مردم بي هوي خارِن

که مردم از بی‌آبی خوارند

تمومِ بركه يا خالي

همهٔ برکه‌ها خالی است

نمونده بر كسي حالي

برای کسی حالی نمانده

روزين بر مو كَده سالي

روزی برای من سالی شده

موكِس هاو از كُجو بارن

کسی چه می‌داند آب از کجا ببارد؟

هَوه چشمه و چاه حُشك بي

آبِ چشمه و چاه خشک شد

ته صحراو نابِنِش مُروي

در صحرا مرغی نمی‌بینی

موهيا مُردِن از شَيدي

نخل‌ها از تشنگی مردند

موكِس هاو از كُجو بارِن

کسی چه می‌داند آب از کجا ببارد؟

مَخه بَنده ات نه استاهِل

مگر بنده‌ات نااهل است

كه رحمت ناكُنِش نازل

که رحمت نازل نمی‌کنی؟

خداوندا خوتش قادر

خداوندا، خودت قادری

موكِس هاو از كُجو بارِن

کسی چه می‌داند آب از کجا ببارد؟

زمستون مثل پاييزِن

زمستان مثلِ پاییز است

دل از غصه چه لبريزن

دل از غصه چه لبریز است

گله بون از پَه هُش سيرن

گله‌بان از گله‌اش سیر شده

موكِس هاو از كُجو بارِن

کسی چه می‌داند آب از کجا ببارد؟