حسن تو ای ماه

حُسنِ تو ای ماه صد فتنهَ شَمراه

حسنِ تو، ای ماه، صد فتنه همراه دارد

اُتبرده هوشُم جانی مو اُتکرده گمراه

هوشم را بردی، جانم را گمراه کردی

اُتکِردِم افسون حالُم چو مجنون

افسونم کردی، حالم چون مجنون است

عاشق و مَفتون رفت قلبُم از جاه

عاشق و مفتون، قلبم از جا رفت

مُردِم از فراقُت اُمهِن اشتیاقُت

از فراقت مردم، اشتیاقت را دارم

دلُم هلاکُت مُردِم آه از دلُم آه

دلم هلاکِ توست؛ مردم، آه از دلم، آه

مو بی تو حیرون دلُم تو شَی جون

من بی تو حیرانم؛ دلم تو را می‌خواهد، جان

نه گنج قارون نه کاخ و بارگاه

نه گنجِ قارون، نه کاخ و بارگاه

برو به سلامت قد سَرو قامَت

برو به سلامت، ای قدِ سروقامت

وعده تا قیامت در پیشِ الله

وعده تا قیامت در پیشِ الله