ترانه‌های بردن عروس به خانهٔ داماد (عروس‌بران)

هفت پارهٔ کوتاه که هنگام برخاستن عروس، بیرون بردن او از خانهٔ پدر و در راه نخلستان تا ولایت خوانده می‌شد؛ هر پاره یک بند. روایت زلخو حمدو و بی‌بی غلامی. | پانوشت/واژه‌نامهٔ پست: ۱- تا جومه مبر واکه: تا رخت عروسی بر تنش کردم ۲- از غصه هلاکم که: از غصه مرا هلاک کرد ۳- پاینده: آنچه را که در خانه داماد به عروس اهدا می کردند. ممکن بود نخلی، گوسفندی یا گاوی باشد ۴- تتن: به تو می دهند ۵- باین: عروس ۶- گا: گاو ۷- گودر: گوساله ۸- بوآ: پدر ۹- بختر: بهتر ۱۰- قدم واسی بِدُ: قدم بردار و بیا ۱۱- عروس پای سردو: عروسی که سرد و آهسته قدم برمی دارد ۱۲- شو اورن: شبی که هوا ابری است ۱۳- سوز: سبز ۱۴-کاوه تکربون: کنایه از این است که چون به خانه داماد می رسی کاوه ای را به پایت قربانی می کنند ۱۵- ای شوخ اکن: خوب و زیبا درست می کند. ۱۶- سلیکش هه: سلیقه دارد ۱۷-کله واکشیدن:کسی که هنگام چیدن نخل در زیر نخل سبد رطب را خالی می کند و یا رطب ها را به مشتو یا محل جمع آوری خرما انتقال می دهد. ۱۸- مرغوله: کمی مو را از دو طرف سر پایین می آوردند و به شکل قلاب درمی آوردند، این را مرغوله می گفتند ۱۹- تل لالا: نغمه ای حزن انگیز که شب آخر در پیش عروس می خواندند