معجزه (برای ناصر عبداللهی)

ترانه خون شهر ما آهنگ خاموشی مکو

ای ترانه‌خوانِ شهرِ ما، آهنگِ خاموشی نزن

دلخور مبش از آدمون میل فراموشی مکو

از آدم‌ها دلخور نباش، میلِ فراموشی نکن

هر که شوا هر چی بگیت هنو همو ساده دلی

هر کس هر چه می‌خواهد بگوید، تو هنوز همان ساده‌دلی

هنو همو چوک خاش کوچه ئون سیدکاملی

هنوز همان پسرِ خوبِ کوچه‌های سیدکاملی

بلند بَه تا مث کدیم تو محله مون جار بکشی

بلند شو تا مثلِ قدیم توی محله‌مان آواز سر دهی

نوید شادی هادی و تیر دل غمون بشی

نویدِ شادی بدهی و تیری در دلِ غم‌ها شوی

حقیقت ایشه عشق تو نشونه ش ایی زمزمه ئون

حقیقت دارد: نشانهٔ عشقِ تو این زمزمه‌هاست

که مونس خلوت هر کوچکن و پیر و جوون

که مونسِ خلوتِ هر کوچک و پیر و جوان است

لوخو پر از خنده بکو مث همیشه بی ریا

لب‌هایت را پر از خنده کن، مثلِ همیشه بی‌ریا

واز بکو چشمونخو تا یا فاطمه یادت بیا

چشم‌هایت را باز کن تا «یا فاطمه» یادت بیاید

کاشکه شبو تموم بشه ایی وا سکوت همبستری

کاش این همبستری با سکوت تمام شود

کاشکه شبوده پابشی از ایی خوو خاکستری

کاش از این خوابِ خاکستری برخیزی

آدمی صاف و ساده که هوای حوا ایبشه

آدمی صاف و ساده که هوای حوا داشت

حق ایشه تو رویاکده اش یه گوشه ماوا ایبشه

حق دارد در خانهٔ رؤیایش گوشه‌ای مأوا داشته باشد

هُرُس تا یا علی بگی، وا بوی شرجی نازنین

برخیز تا «یا علی» بگویی، با بوی شرجیِ نازنین

انسان شریف از عشق ابو، بختر از ایی معجزه نین

انسانِ شریف از عشق ساخته می‌شود؛ معجزه‌ای بهتر از این نیست