گَپِ پوچ

بِی چه مَردُم هَمَه اَز دَردُنِ هَم بی خَبَرَن

چرا مردم همه از دردهای هم بی‌خبرند؟

هَم اَ شور ِخَندَه دورَن، هَم اَ غم بی خَبَرَن

هم از شورِ خنده دورند، هم از غم بی‌خبرند

تو هَمی شَهر ِمُمی خو وا هَمی لهجِه ی خاش

در همین شهرِ مادریِ خود، با همین لهجهٔ خوش

تو هَمی مَحلَه غریبَن ، مِثِ یک دَر وادَرَن

در همین محله غریب‌اند، مثلِ دربه‌درها

مُم ِچُوکُ دل سیاهِن بَپِ چُوکُ بی گُناهِن

مادرِ بچه‌ها دلسیاه است، پدرِ بچه‌ها بی‌گناه است

پُشتِ میلَه اُن ِشهرک، سَکَراتِن، پَکَرِن

پشتِ میله‌های شهرک، در سکرات‌اند، پکرند

هَمَه از خو نا اُمیدَن، نه مُرادَن نه مُریدَن

همه از خود ناامیدند، نه مرادند نه مرید

بَندِه یِ ظالم ِو ظُلمَن، غُلُم ِزور و زَرَن

بندهٔ ظالم و ظلم‌اند، غلامِ زور و زرند

سَرُم اَز غُصَّه ندَردِن، دِلُم اَز بودِه خو سَردِن

سرم از غصه درد می‌کند، دلم از بودنِ خودم سرد است

گَپُنُم بیخود و پوچِن، فِکرُنُم بی ثَمَرن

حرف‌هایم بیهوده و پوچ‌اند، فکرهایم بی‌ثمر