ترانه (چوکو)

چکه درد چکه غصه چکه رنج وعذاب هه به ای چوکو وا ای مم نه صبر و نه تاب هه

چقدر درد، چقدر غصه، چقدر رنج و عذاب دارد این بچه؛ این مادر نه صبر دارد و نه تاب

چوک کوچک تو آغوش مم نه گریخن نه نون شوهه نه خونه سکوت مم پر ا جیغن

بچهٔ کوچک در آغوشِ مادر دارد گریه می‌کند؛ نه نان دارند، نه خانه؛ سکوتِ مادر پر از جیغ است

بپ چوکو خیلی آروم زیر خاکون نه خوون مم چوک روز تا شوم دنبال نون نه دوون

پدرِ بچه خیلی آرام زیرِ خاک‌ها خوابیده؛ مادرِ بچه از صبح تا شام دنبالِ نان دارد می‌دود

چوک ولن لوو دیریا ظهر گرم وا ای افتو نه جوتی ایشه نه جومه نه آغوشی بی خو

بچه لبِ دریا رها شده، در ظهرِ گرم با این آفتاب؛ نه کفش دارد، نه لباس، نه آغوشی برای خودش

اوسر تر ا چوک مم یه چوکی نه گازین بپ ومم در کنارش ازندگی خو راضین

آن طرف‌تر از بچه و مادر، بچه‌ای دارد بازی می‌کند؛ پدر و مادر کنارش‌اند و از زندگی‌شان راضی‌اند

خرس غم توی چشم چوکو یخ ابودن دلی شوا که غار بزنت ولی ماتم نه سرودن

اشکِ غم در چشمِ بچه یخ می‌زند؛ دلش می‌خواهد فریاد بزند، ولی ماتم دارد آواز می‌خواند