تنهایی

اِی دل دِگَه غُصَّه بَسِن

ای دل، دیگر غصه بس است

تا زندَه ای دِل بی کَسِن

تا زنده‌ای، ای دل، بی‌کسی

هَر کَه گِرفتار خوشِن

هر کس گرفتارِ خودش است

یارُن وا دادِت نارَسِن

یاران به دادت نمی‌رسند

حالا دِگه مِثل قدیم

حالا دیگر مثلِ قدیم

دِل وا دِلُن راهی شُنی

دل‌ها به دل‌ها راهی ندارند

تَهنا تو اِی کِه عاشِقِی

تنها تویی که عاشقی

مَعنای نِفْرَت نادُنی

معنای نفرت را نمی‌دانی

وَختی کِه شُمْزَه سالِتَه

وقتی که می‌گفتند «سالِ توست»

آمیس و دنیا مالتَه

این دنیا مالِ توست

بَسْ که شواستَه خاطِرت

بس که دوستت داشتند

خوب و بدِ اَحوالِتَه

خوب و بدِ احوالت را می‌پرسیدند

حالا تو مُندِی وا غمِت

حالا تو مانده‌ای با غمت

وا غُصَّه اُن و ماتمِت

با غصه‌ها و ماتمت

بی اِنتِظار دیدِنِش

بی‌امیدِ دیدنش

وا باد عالَمِت اَرفتِن

عالَمت بر باد رفته

عُمْر گذشتَه پَس نِتا

عمری که گذشت برنمی‌گردد

چاره ی دَردِت غُصَّه نین

چارهٔ دردت غصه نیست

دِلِت سیا ، مُودِت سَفید

دلت سیاه، مویت سفید

دِلتَنگ اَزی بشْتِر مَنین

دلتنگ‌تر از این ننشین

وا سرنِوشتِت لِج مَکُ

با سرنوشتت لج نکن

هَر چه شَوا بَشِت اَبوت

هر چه بخواهد بشود، می‌شود

بشْتِر گَنوغی دَر مَیا

بیش از این دیوانگی درنیاور

گازی مَکُ وا آبُروت

با آبرویت بازی نکن