دِلُم تَنگِن

دِلُم تَنْگِن دِلُم بسیارُ تَنْگِن

دلم تنگ است، دلم بسیار تنگ است

دِلُم با دَرد و غم دایم نَجَنْگِن

دلم با درد و غم مدام در جنگ است

بُدُو دَسْتُم بِگِه تا پا بَشُم مِه

بیا دستم را بگیر تا من سرپا شوم

تا بِخْتَرین مَردِ دُنیا بَشُم مِه

تا خوشبخت‌ترین مردِ دنیا شوم

دایم گِریخ مَهُندِن

مدام گریه‌ام می‌گیرد

غُصَّه ت رو دِلُم مُندِن

غصه‌ات روی دلم مانده

روزُن هَمَه سیاهن

روزها همه سیاه‌اند

عمرم تباه ابودن

عمرم تباه می‌شود

چشمُم هَنو وا راهن

چشمم هنوز به راه است

بُدُو دَستُم بِگِه ایمُنُم هادَه

بیا دستم را بگیر، امانم بده

وَختی غم رو دلم سر اینُهادَه

وقتی غم روی دلم سر گذاشته

کسی نَهُند که راه نِشُنُم هادیت

کسی نیامد که راهی نشانم بدهد

تو ای دُنیای غم ایمُنُم هادیت

در این دنیای غم امانم بدهد

دایم گِریخ مَهُندِن

مدام گریه‌ام می‌گیرد

غُصََّه ت رو دِلُم مُندِن

غصه‌ات روی دلم مانده

روزُن هَمَه سیاهن

روزها همه سیاه‌اند

عمرم تباه ابودن

عمرم تباه می‌شود

چشمُم هَنو وا راهن

چشمم هنوز به راه است