دل مه

حس اکردم یه مدتی دقیقا ساعت پنج هر پسین

احساس می‌کردم مدتی است، دقیقاً ساعت پنجِ هر عصر

همو غایه که شما دور همین با رفیقن در خونه تون جمیم

همان وقتی که شما دور هم هستید، ما با رفیق‌ها دمِ خانه‌تان جمع می‌شویم

گمونم تو قلبم خبرین که دل ادی و حرف مه نین

گمانم توی قلبت خبری است؛ دل می‌دهی و حرفِ من نیست

هی اگفتن بیام ساعت پنج نفش دیواری بنینم نه کمین

هی می‌گفتم ساعت پنج بیایم، مثل نقشِ دیوار بنشینم، نه در کمین

دل مه بیتو دگه گم به ی تو ارزونی مردم ناکن

دلِ من بی تو دیگر گم است؛ تو را ارزانیِ مردم نمی‌کند

گوشی وا گپ می اینین اصلا مه دگه زور دل خو ناکن

گوشش به حرفِ من بدهکار نیست؛ من دیگر به دلم زور نمی‌گویم

دل مه بیتو دگه گم به ی تو ارزونی مردم ناکن

دلِ من بی تو دیگر گم است؛ تو را ارزانیِ مردم نمی‌کند

گوشی وا گپ می اینین اصلا مه دگه زور دل خو ناکن

گوشش به حرفِ من بدهکار نیست؛ من دیگر به دلم زور نمی‌گویم