زَبُن بندری

زَبُن بندری ریشه ی جُونن

زبان بندری ریشهٔ جان است

یَه شاخه از همن فارسی زبُنن

شاخه‌ای از همین زبان فارسی است

یَتا حرف اَکدیم هستن شُگفتن

از قدیم حرفی است که گفته‌اند:

چه حاجت به بَیُن انچه عیُنن

آنچه عیان است چه حاجت به بیان است

چکَک شروند بندر شیون اِیشه

شروندِ بندر چه شیونی دارد!

مه یارم لُو تی یو شَروند اَخنه

یارِ من کنار ساحل شروند می‌خواند

گل اندمی که گل پیراهن اِیشه

گل‌اندامی که پیراهنِ گلدار دارد

درخت ریشه دارن بندر ما

بندرِ ما درختی ریشه‌دار است

خراب روزگارن بندر ما

بندرِ ما خرابِ روزگار است

لُو دیریا همیشه تشنه نشتن

کنار دریا همیشه تشنه نشسته است

ادامه ی انتظارن بندر ما

بندرِ ما ادامهٔ انتظار است

دلُم بی شهر بندر تنگ اَبودن

دلم برای شهر بندر تنگ می‌شود

صفای بندری نیرنگ اَبودن

صفای بندری نیرنگ می‌شود

زبُن بندری اَدست اَرفتن

زبان بندری از دست می‌رود

حالا سینگو دِگه خرچنگ اَبودن

حالا دیگر «سینگو» می‌شود «خرچنگ»

بزن لی وا که بندر زار ایگفتن

لیوا بزن، که بندر را «زار» گرفته است

کَلی که پُل مکرده بار ایگفتن

شاخه‌ای که شکوفه می‌داد، بار گرفته است

اَ بس که سامری رند ومکار

از بس که سامریِ رند و مکار

مُخ چُوک تَمُمی کار اِیگفتن

مغزِ همهٔ بچه‌ها را به کار گرفته است

غروب شهر بندر غصه دارن

غروبِ شهر بندر غصه‌دار است

درخت خُشکن و بی برگ وبارن

درخت خشک است و بی‌برگ و بار است

بری بابا زاری یو بیارین

بروید «بابازار»ها را بیاورید

شگفتن درد بندر درد زارن

گفته‌اند دردِ بندر دردِ زار است

بزن لی وا که بندر ناله ایشه

لیوا بزن، که بندر ناله دارد

که زارش ناله ی صد ساله اِیشه

که زارش نالهٔ صدساله دارد

خدا بالای سر ودیریا کنارن

خدا بالای سر است و دریا در کنار

امید مه به تو دادا برارن

امید من به توست، خواهر و برادر

مر پر منین بی تو مینا

نرو، پر نزن، بی تو ننشین، ای مینا

بدو کاری بکن که وخت کارن

بیا کاری بکن که وقتِ کار است