زبن بندری

زَبُن بندری ریشه ی جُونن

زبانِ بندری ریشهٔ جان است

یَه شاخه از همن فارسی زبُنن

شاخه‌ای از همان زبانِ فارسی است

یَتا حرف اَکدیم هستن شُگفتن

حرفی قدیمی هست که گفته‌اند:

چه حاجت به بَیُن انچه عیُنن

چه حاجت به بیانِ آنچه عیان است

چکَک شروند بندر شیون اِیشه

شروهٔ بندر چقدر شیون دارد

مه یارم لُو تی یو شَروند اَخنه

یارِ من لبِ ساحل شروه می‌خواند

گل اندمی که گل پیراهن اِیشه

گلِ «اندمی» که پیراهنِ گلدار دارد

درخت ریشه دارن بندر ما

درختی ریشه‌دار است بندرِ ما

خراب روزگارن بندر ما

خرابِ روزگار است بندرِ ما

لُو دیریا همیشه تشنه نشتن

لبِ دریا همیشه تشنه نشسته

ادامه ی انتظارن بندر ما

ادامهٔ انتظار است بندرِ ما

دلُم بی شهر بندر تنگ اَبودن

دلم برای شهرِ بندر تنگ می‌شود

صفای بندری نیرنگ اَبودن

صفای بندری نیرنگ می‌شود

زبُن بندری اَدست اَرفتن

زبانِ بندری از دست می‌رود

حالا سینگو دِگه خرچنگ اَبودن

حالا دیگر میگو خرچنگ می‌شود

بزن لی وا که بندر زار ایگفتن

بزن لیوا، که بندر را زار گرفته

کَلی که پُل مکرده بار ایگفتن

«کَلی» که شکوفه می‌داد، بار گرفته

اَ بس که سامری رند ومکار

از بس که سامریِ رند و مکار

مُخ چُوک تَمُمی کار اِیگفتن

مغزِ همهٔ بچه‌ها را از کار انداخته

غروب شهر بندر غصه دارن

غروبِ شهرِ بندر غصه‌دار است

درخت خُشکن و بی برگ وبارن

درخت خشک است و بی‌برگ و بار است

بری بابا زاری یو بیارین

بروید باباهای زار را بیاورید

شگفتن درد بندر درد زارن

می‌گفتند دردِ بندر دردِ زار است

بزن لی وا که بندر ناله ایشه

بزن لیوا، که بندر ناله دارد

که زارش ناله ی صد ساله اِیشه

که زارش نالهٔ صدساله دارد

خدا بالای سر ودیریا کنارن

خدا بالای سر و دریا کنار است

امید مه به تو دادا برارن

امیدِ من به تو، خواهر و برادر است

مر پر منین بی تو مینا

بی تو، ای مینا، مرا پر و بالی نیست

بدو کاری بکن که وخت کارن

بیا کاری بکن که وقتِ کار است