زندگی سگی (جُکایت)

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

اسد مذنبی

۱

شاید علاقهٔ زیادِ من و خواهرم ساناز و برادرِ کوچک‌ترم امیر به سگ، که هر وقت

هر سگی می‌دیدیم نازش می‌کردیم، باعث شده بود که زندگی خانوادهٔ ما همیشه سگی

باشد؛ چه قبلش و چه بعد از تشریف‌فرمایی آقای فاکس به زیرزمینِ خانه‌

مان. خانه‌ای در حوالیِ فرویو مال در شهر تورنتو که هر ماه قسطش عقب می‌افتاد. پدرم می‌گفت: «اگر در همان خراب‌شده ماه‌به‌ماه کرایه می‌دادیم، مجبور نبودیم به خاطر این قسط‌های لعنتی خودمان را به آب و آتش بزنیم.» و مادرم غر می‌زد که: «من آبرو دارم.» پدرم ادای مادرم را درمی‌آورد و جوابش را می‌داد: «شکم خالی و آروغ فندقی...» و قاه‌قاه می‌خندید. بعد مادرم داد می‌زد و می‌گفت: «مجبورم نکن لب باز کنم و بگویم چه کسی را صیغه کرده‌ای!» و پدرم جواب می‌داد: «بی‌زحمت درِ همین چاهِ مستراح را ببند!»

تا اینکه پدرم تصادف کرد و به خاطر جراحاتِ زیادِ تصادف کور شد و یک سگِ وظیفه‌شناس به اسم فاکس واردِ خانوادهٔ ما شد؛ سگی تعلیم‌دیده، مخصوصِ نابینایان، هدیهٔ دولتِ استان انتاریو به پدرِ کورِ ما؛ سگی که وظیفه‌اش راهنمایی پدرم بود موقعِ رفتن پیشِ دکتر و فروشگاه و بانک و جاهای دیگر. مادرم همان روز اول تکلیفِ آقای فاکس را روشن کرد: «یالله، توی زیرزمین!» پدرم هم مجبور شد برود توی زیرزمین، چون بدون آقای فاکس نمی‌توانست قدم از قدم بردارد. و مادرم مجبور بود هفته‌ای یکی دو بار، به قول خودش برای رضای خدا، به زیرزمین برود، چون رابطهٔ زن و شوهری هیچ‌وقت تعطیل‌بردار نیست، حتی در شرایط جنگی!

۲

مادرم که از زبان انگلیسی جز یک مشت yes و no چیز دیگری بلد نبود، با یک اطلاعیهٔ دوزبانه به خطِ محبوبه، دخترِ ربابه خانم، در چند جای خانه به اطلاع همه رساند که سگ نجس است؛ ولی کسی گوش نمی‌داد، چون من و ساناز و برادرِ کوچکم امیر کیف می‌کردیم دستی به سر و گوشِ آقای فاکس بکشیم و با او بازی کنیم.

یک روز مادرم مادرِ محبوبه، یعنی خانم ربابه ربانی، را دعوت کرد، نامهٔ شرکت بیمه را به او داد و گفت: «بی‌زحمت باز کن و بخوان»؛ چون مادرم فکر می‌کرد دستِ مادرِ محبوبه برکت دارد. شوهرِ خانم ربانی ملای یکی از مسجدهای ایرانی‌های تورنتو بود و خانم ربانی با کمکِ مادرِ ما هر هفته جلسهٔ قرآن و دعای کمیل برگزار می‌کرد، و چون وضع مالی‌شان خیلی خوب بود، ماهی یک بار هم سفرهٔ ابوالفضل می‌انداخت و به قول خودش سعی داشت با این کارهای خداپسندانه غمِ غربتِ زن‌های پولدار و متدینی را که به کانادا مهاجرت کرده بودند کم کند. خواهرم ساناز، با وجود نفرینِ مادرم که می‌گفت: «ذلیل‌مردهٔ روسیاهِ بدترکیب، بیا برویم منبر و دعا و قرآن بخوانیم»، از منبر و دعا فراری بود، ولی اصلاً حاضر نبود سفرهٔ ابوالفضل را از دست بدهد. ساناز می‌گفت خانم ربانی و دخترش محبوبه و مادرِ ما و معصومه، زنِ محمود قصاب، با خواندن شعرهای روحوضی و رقصِ «باباکرم» خیلی مجلس را گرم می‌کنند و همهٔ زن‌ها کیف می‌کنند. من و خواهرم ساناز خیلی کنجکاو بودیم که هر طور شده نامهٔ شرکت بیمه را پیدا کنیم و بفهمیم چه در آن نوشته‌اند که مادرم این‌قدر خوشحال شده. نامه را که خواندیم، فهمیدیم آقای شهسواری، وکیلِ پدرم، از طرفِ پدرم دو میلیون دلار تقاضای غرامت کرده، ولی تأکید کرده بود که ممکن است این کار مدتی طول بکشد تا دادگاه بتواند به تقاضای پدرم رسیدگی کند. همین‌طور نوشته بود که پدرم باید هفته‌ای یک بار به ارتوپدی برود، تا بعد از اینکه چشم‌پزشکِ مورد اعتمادِ شرکت بیمه کور بودنش را تأیید کرد، شورای پزشکیِ شرکت بیمه دربارهٔ غرامتِ پدرم تصمیم بگیرد. مادرم بعد از اینکه از محتوای نامه باخبر شد، خیلی دلش می‌خواست با پدرم مهربان‌تر باشد، ولی پدرم اصلاً حاضر نبود کوتاه بیاید، چون بعد از تصادف آزادیِ بیشتری داشت و بیشتر بیرون می‌رفت.

۳

پدرم

با پولی که هر ماه از شرکت بیمه می‌گرفت کیفش کوک بود. قبل از تصادف هر چه گیرش می‌آمد می‌زد توی رگ، یا به قول مادرم زهرمار می‌کرد؛ ولی بعد از اینکه کور شد، می‌گفت: «فقط شیواز ریگال به مزاجم می‌سازد!» اوایل مرا می‌فرستاد برایش مشروب بخرم، ولی از وقتی بقیهٔ پول‌ها را به جیب زدم، خودش با سگش می‌رفت و برای خودش مشروب می‌خرید. مدتی گذشت؛ هر ماه یک نامه از طرفِ وکیلِ پدرم می‌آمد و پدرم خیلی امیدوار بود که پولِ کلانی گیرش بیاید. تا اینکه یک روز پدرم وقتی به خانه آمد، خیلی عصبانی بود. کورمال‌کورمال، دست به دیوار، به پای امیر لگد زد و یک کشیده خواباند بیخ گوشِ امیر که: «چرا سرِ راه نشسته‌ای؟» بعد به من گفت: «قرمساقِ الدنگ، زود باش این نامه را بخوان!» نامه را از دستش گرفتم و خواندم. نامه که تمام شد، گفت: «یالله بیفت جلو» و با هم رفتیم به دفترِ وکیلش در خیابانِ یانگ و فینچ. آقای شهسواری با اینکه ظاهرش خیلی مؤدب بود، تا پدرم را دید، چند تا فیلم و عکس جلویش گذاشت و گفت: «چشمت را باز کن و عکس‌های قشنگت را نگاه کن؛ از تو فیلم هم گرفته‌اند.» پدرم جلوی منِ دهان‌بازمانده چشمانش را باز کرد و شروع کرد به نگاه کردن عکس‌هایش.

پدرم که گویا خیالش از بابتِ گرفتنِ غرامت از شرکت بیمه راحت بود — غافل از اینکه شرکت‌های بیمه به این سادگی زیرِ بارِ غرامتِ چند میلیون دلاری نمی‌روند — به قولِ معروف بند را آب داده بود؛ هر وقت با زنِ صیغه‌ای‌اش، شمسی خانم، بیرون می‌رفت، سگِ بدبخت را می‌چپاندند توی صندوقِ عقبِ ماشینِ شمسی و می‌رفتند توی کافه‌های شهر و مشغولِ خوش‌گذرانی می‌شدند؛ و بازرسِ بیمه بعد از چند ماه تعقیب توانسته بود از پدرم فیلم و عکس بگیرد و ثابت کند که پدرم کور نیست و تمامِ این مدت داشته فیلم بازی می‌کرده!...

.

..

دوستان عزیزی که بندری را زیاد متوجه نمی‌شوند به این لینک مراجعه کنند، همین داستان به فارسی نوشته شده

http://news.gooya.com/politics/archives/2012/11/150427.php