سربلند

ساحلُ و خاکِ جنُوبنِ / سُهیلی کُو له یِ غروبِن

ساحل و خاکِ جنوب است؛ بادِ سهیلیِ کوه، لبِ غروب است

باشَه شَرجی باشَه گَرمان / هر چه هَستِن همه خُوبِن

شرجی باشد، گرما باشد؛ هر چه هست، همه خوب است

شُوِ دیریا چِکَ نازِن / یَکه ی ماه دِگَه وازِن

شبِ دریا چقدر ناز است؛ ماهِ تنها دوباره باز است

مِه که دیریا جلووُم هَ / پُشت به کوهِ گنو اُ هَ

من که دریا جلوی رویم است، پشتم به کوهِ گنو است

تو دلُم مهرِ خداوند / رو لووُم حرفِ نُو اُم هَ

در دلم مهرِ خداوند، روی لبم حرفی نو دارم

یارِ مِه تنها نَهُندنِ / نعَشی بی دعوا نَهُندن

یارِ من تنها دارد می‌آید؛ بادِ نعشی بی‌دعوا دارد می‌آید

خُنَه یِ بندِر عروسین / صدایِ لِیوا نَهُندن

خانهٔ بندر عروسی است؛ صدای لیوا دارد می‌آید

پایِ نعشی مِه اَبَندُم / به غم ُ و غُصتَه اَخَندُم

پای نعشی را می‌بندم؛ به غم و غصه می‌خندم

پا نَه هُو سر آسمُنی / مِه مُغُم که سر بُلندُم

پا در آب، سر در آسمان؛ من نخلم که سربلندم