سیحِر باطنه 2

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

سحرِ باطنه، قسمت دوم

دربارهٔ ساحرهای باطنه خیلی می‌شنیدیم و حتی به ما گفته بودند صبح با دلِ خالی (بی‌آنکه صبحانه بخوریم) از خانه بیرون نرویم، چون ساحر می‌تواند توی دلمان را ببیند. می‌گفتند اگر با ساحر روبه‌رو شدید، بسم‌الله بگویید و قرآن بخوانید. به بچه‌های کوچک یک مهرهٔ سربی با نخ به کمرشان می‌بستند؛ به کمرِ ما هم برای محافظت در برابر ساحر و «بپِ دریا» بسته بودند. من هم کم‌کم به ساحرها اعتقاد پیدا می‌کردم و هر وقت با حاجی سلموک که از لارکِ کوهی می‌آمد روبه‌رو می‌شدم قرآن می‌خواندم؛ یا با حاجی احمدو که اهل خصب بود و هر وقت به لارک می‌آمد، جایش پیش ما بود (در لارک می‌گفتند این دو تا ساحرند و با ساحرهای باطنه رابطه دارند).

عصر، بعد از تعطیلی مدرسه، احمد آمد خانهٔ ما و همه‌اش از ساحرها حرف می‌زد. می‌گفت: «امشب مردم آن‌ها را می‌گیرند و خواهرم را نجات می‌دهند.» گفتم: «مگر خواهرت و بچه‌اش را نبردند قبرستان و دفنشان نکردند؟» گفت: «بردند، ولی امشب ساحرها می‌آیند که آن‌ها را از قبر دربیاورند و با خودشان ببرند؛ اما مردمی که آنجا زیادند، آن‌ها را می‌گیرند.»

ساعت حدود هشتِ شب بود که احمد با ممد عبدالرحمان آمدند دنبالم و گفتند همراهشان بروم قبرستان تا برای مردهایی که آنجا به کمینِ ساحرها نشسته‌اند شام ببریم. من که همه‌اش فکر می‌کردم حرف‌های احمد همه پرت‌وپلاست و قصهٔ کمین را از خودش درآورده، یک‌دفعه ترسی عجیب به دلم افتاد. ما سه نفر همراه دو زن از فامیل به طرف قبرستان که توی دره‌ای پشتِ شهر قرار داشت راه افتادیم؛ فانوس دستِ ما بود و جلو می‌رفتیم و زن‌ها که غذاها را روی سرشان گذاشته بودند پشت سرمان می‌آمدند. وقتی به دره رسیدیم، طوری می‌ترسیدیم که هیچ‌کس جرئتِ حرف زدن نداشت. من که ظاهراً وجود جن و ساحر را قبول نداشتم، آن شب طوری می‌ترسیدم که هر حرکت و روشنایی‌ای را توی دره به ساحرهای باطنه ربط می‌دادم. بعد از نیم ساعت غذاها را به قبرستان که روی تپهٔ کوچکی بود رساندیم و با ترس و لرز بیشتر به خانه‌ها برگشتیم.

آن شب احمد خانهٔ ما خوابید و مدام از مردمی که در قبرستان به کمینِ ساحرها نشسته بودند حرف می‌زد و فکر می‌کرد خواهرش را نجات می‌دهند؛ همه‌شان در چشمش قهرمان‌هایی بودند که از پسِ هر کاری برمی‌آیند. باور مردم این بود که ساحرها وقتی دلِ کسی را بکَنند و روحش را تصرف کنند، آن شخص می‌میرد؛ و آن‌ها که روحِ مرده را تصرف کرده‌اند، اولین شبی که مرده را دفن می‌کنند می‌آیند، مرده را از قبر درمی‌آورند، روغن مخصوصی به تنش می‌مالند و از میت می‌خواهند راه برود. این کار را سه بار انجام می‌دهند و بار سوم که میت توانست خوب راه برود و مشکلی نداشت، به او می‌گویند بدود و او را دوان‌دوان دنبال خودشان می‌برند؛ بعد دو دستش را از دو طرف می‌گیرند، با خودشان بالا می‌برند و غیب می‌شوند. مگر اینکه مردمی که آنجا کمین کرده‌اند و هر کدام چاقویی دارند، قرآن و دعا و ورد بخوانند و وقتی میت زنده شد و دیدند دارد می‌دود، چاقوهایشان را در زمین فرو کنند؛ آن‌وقت هم مرده برای همیشه زنده می‌ماند و هم ساحرها نمی‌توانند تکان بخورند، و هویت اصلی ساحرها همان موقع معلوم می‌شود و لو می‌روند.

صبح که از خواب بیدار شدم، دیدم احمد نیست. خوشحال شدم؛ فکر کردم دیشب فاطمه، خواهرِ احمد، را نجات داده‌اند و احمد رفته پیش خواهرش. رفتم بیرون دنبال احمد، ولی جرئت نکردم به خانهٔ احمد این‌ها بروم؛ رفتم خانهٔ ممد عبدالرحمان. مادرِ ممد نان می‌پخت و ممد نشسته بود نانِ گرم می‌خورد. فاطمه اسحاق، مادرِ ممد، گفت: «بیا نانِ روغنی بخور.» می‌دانستم فاطمه اسحاق شب در خانهٔ زید صالح پیش مادرِ احمد بوده. رفتم تو و فوری پرسیدم: «ساحرها را گرفتند؟ خواهرِ احمد زنده شد؟» گفت: «بیا نان بخور، بعداً بهت می‌گویم.» هنوز یک تکه نان نخورده بودم که ممد گفت: «نشد بگیرندشان.» گفتم: «مگر چه شد؟» ممد به مادرش گفت: «تو بگو.» فاطمه اسحاق گفت: «اول صبحانه‌تان را بخورید، بعد بروید بیرون؛ ممد بهت می‌گوید چه شده؛ من همه چیز را به او گفته‌ام.»

ممد، مثل کسی که آنجا بوده و همه چیز را دیده، شروع کرد به تعریف: «کمین کرده بودند؛ نصفه‌شب صدایی می‌شنوند، انگار ساحرها بودند، ولی هنوز قبر را باز نکرده بودند که یک‌دفعه نورافکنِ «کوسه» (اسم یک کشتی بود که برای خرید ماهیِ تعاونیِ شرکت نفت به لارک می‌آمد) همهٔ قبرستان را روشن می‌کند و ساحرها می‌ترسند و غیب می‌شوند.» و ادامه داد: «می‌گویند ساحرها آمده بودند، چون کوزهٔ آبی که روی قبر بود افتاده و آبش خالی شده بود!!» به ممد گفتم: «برویم احمد را پیدا کنیم.»

کنار ساحل، روبه‌روی مدرسه، تنها نشسته بود. با اینکه متوجه آمدنِ ما شده بود، سرش را به طرف ما برنگرداند. ما هم نمی‌دانستیم چطور شروع کنیم و چه بگوییم. کنارش نشستیم. حدود نیم ساعت بی‌آنکه با هم حرف بزنیم، فقط سنگ‌ریزه‌های دور و برمان را به دریا پرت می‌کردیم. این کارِ ما ریتم خاصی پیدا کرده بود: اول ممد سنگ پرت می‌کرد، بعد احمد و آخر سر من. احمد گاهی نگاهی به ما می‌انداخت، تا اینکه از جایش بلند شد و گفت: «فردا می‌روم برای خودم یک تیرکمان (دوشاخ) درست می‌کنم؛ می‌خواهم کلهٔ حاجی سلموک و کلهٔ حاجی احمد را بشکنم؛ هر چه کلاغ و ساحر است می‌کشم.» و در حالی که بغض کرده بود، از ما دور شد. این سؤال در ذهنم ماند که چرا ساحرهای باطنه خواهرِ احمد و بچه‌اش را بردند؛ چرا دلِ زن‌های حامله را موقع به دنیا آوردن بچه می‌کَنند و با خودشان می‌برند. بزرگ‌تر که شدم، تازه فهمیدم فقط در لارک نیست که ساحرهای باطنه می‌آیند؛ ساحرِ همزادِ نداری و فقر است.

..

..

دَرغ = دره

تمپ = تپه

فخیر = فقیر

رَغبن = صبحانه

کشاف = نورافکن

اهتکاد = اعتقاد

پترات = حرف مفت