قِصِّه‌ی ناخُندَه

به دُمْبال تو هَر یَه خاک اَگَردُم

به دنبالِ تو هر خاکی را می‌گردم

پَریشُن خاطِر و غمناک اَگَردُم

پریشان‌خاطر و غمناک می‌گردم

مِثِ مَردِ گَنوغی بی سَر و پا

مثلِ مردِ دیوانهٔ بی‌سروپا

خرابْ اَحوال و سینَه چاک اَگردُم

خراب‌احوال و سینه‌چاک می‌گردم

مه اَز پَهلو عَزیزُم رُندَه بودُم

من از پیشِ عزیزم رانده شده بودم

اَ دَستِ بی کسی دَرمُندَه بودُم

از دستِ بی‌کسی درمانده بودم

مِثِ یَه شِعر پوچِ ناتمُمی

مثلِ یک شعرِ پوچِ ناتمام

مِثِ یَه قِصِّه ی ناخُندَه بودُم

مثلِ یک قصهٔ ناخوانده بودم

حالا عُمر اَز چهل سالم وا سَر بو

حالا عمرم از چهل سال گذشت

تمُمِ حاصِلُم خون ِجگر بو

همهٔ حاصلم خونِ جگر شد

خیالی هَستَه و خُوی کِه گم بو

خیالی بود و خوابی که گم شد

رَسی پیری و هِنْگُم سَفر بو

پیری رسید و هنگامِ سفر شد

تمُم سَختِی اُن خوم وا خوم اُمْکِه

همهٔ سختی‌ها را خودم با خودم کردم

وا دَردی بَدْتِه بِی خوم آرُم اُمْکِه

با دردی بدتر، خودم را آرام کردم

نه روزُم روز اُمَه شُوُم نه آرُم

نه روزم روز است، نه شبم آرام

بی خو تو قِصِّه ی عِشقُم گم اُمْکِه

خودم را در قصهٔ عشقِ تو گم کردم