مبتلا

وا تو که آشنا بَشُم ، ای هَمَه مُبتلا بَشُم

با تو که آشنا شدم، این‌همه مبتلا شدم

بی تو چِطُو سر بُکُنُم ، از تو چِطُو جدا بَشُم

بی تو چطور سر کنم؟ از تو چطور جدا شوم؟

یه روز و روزگاریَه ، بارُنی و بهاریَه

یک روز و روزگاری است، بارانی و بهاری است

گوشه ای و کناریَه، چشمُنِ مَشتِ یاریَه

گوشه‌ای و کناری است، چشمانِ یارِ مشتی است

توی دلِ فراخ مِه، بی خو چه مختصر شَکِه

در دلِ فراخِ من، خودش را چه مختصر کرد

سینِه ی اُستَخُنی اُم ، بالِش زیر ِسَر شَکِه

سینهٔ استخوانی‌ام را بالشِ زیرِ سرش کرد

جَوُنیمُ چه زود گذشت ، پیری چه زود اَ راه رَسی

جوانی‌ام چه زود گذشت، پیری چه زود از راه رسید

خشک ایزَه خَندَه رو لُوُن، فصل ِ فَغُن و آه رَسی

خنده روی لب‌ها خشکید، فصلِ فغان و آه رسید

بی خو مَگُ یَه روز اَتا ، غم تو دِلُن راه اینَبو

با خودم می‌گفتم یک روز می‌آید که غم به دل‌ها راه نیابد

وختی تو مهتابُم بشی ، شُو بِختِرن ماه اینَبو

وقتی تو مهتابِ من باشی، شب با ماه بهتر نمی‌شود

یادِ خاش قدیم وا خِیر ، توی دِلُن غُصَّه نَهَه

یادِ خوشِ قدیم به خیر؛ در دل‌ها غصه نبود

شاهزاده ی گَپِ شُوُن، حقیقتَه قِصَّه نَهَه

شاهزادهٔ قصه‌های شب‌ها، حقیقت بود، قصه نبود