مرد جنوبی

مَردِ جنوبی ، یَه روز جَوُنَه

مردِ جنوبی یک روز جوان بود

هَم دلنَزیکَه ، هَم مِهرَبُنَه

هم دل‌نزدیک بود، هم مهربان

اَز زورِ غُصَّه شِعر اَم شَگُفتَه

از زورِ غصه شعر هم می‌گفت

آواز ِغیب ِعشق ، ایشِنُفتَه

آوازِ غیبِ عشق را شنیده بود

سارای سَبزَه ، کبرای هِندی

سارای سبزه، کبرای هندی

تو چهرَه غُوغا ، استاد ِرِندی

در چهره غوغا، استادِ رندی

آمیس سادَه ، وا چِشم آبی

آمیسِ ساده، با چشمِ آبی

از دَستِ ما رَفت ، وا چه شِتابی

از دستِ ما رفت، با چه شتابی!

سارا زنِ شعر ، بانوی قِصَّه

سارا زنِ شعر بود، بانوی قصه

تو رَقص هِندی ، تاک اینَهَستَه

در رقصِ هندی همتا نداشت

آمیس رَفتَه ، رویای زندَه ن

آمیس رفته، رؤیایی زنده است

تو خاطراتُم ، قلب ِتَپَندَه ن

در خاطراتم قلبی تپنده است

مَردِ جُنوبی ، ایباخت تو گازی

مردِ جنوبی در بازی باخت

حالا وا یاد اُن سالُ ، راضی

حالا به یادِ آن سال‌ها راضی است

وا مَغز ِحِیرُن، وا روح خستَه

با مغزِ حیران، با روحِ خسته

تاب ِدو تا عشق ، هیچ اینَهَستَه

هیچ تابِ دو عشق را نداشت

سال ِخاشی که بیست سالُم اَستَه

سالِ خوشی که بیست‌ساله بودم

وا هیچ کَه عهد و شرط اُمنَبَستَه

با هیچ‌کس عهد و شرطی نبسته بودم

بِی سرنوشتُم خوم راه مَبُردَه

سرنوشتم را خودم راه می‌بردم

یَه وخت یَه گوشَه ، تنها مَمُردَه

یک وقتی در گوشه‌ای تنها می‌مردم

حالا چوکُنُم شیرین ترینُم

حالا بچه‌هایم شیرین‌ترینِ من‌اند

سِه تا دَستَه گل ، سِه نازنینُم

سه دسته‌گل، سه نازنینِ من

مُمِ سادَه شُ ، سنگِ صبوری

مادرِ ساده‌شان سنگِ صبور است

هیچ اینهَستَه طاقتِ دوری

هیچ طاقتِ دوری ندارد

هَر چوک اَگینی ،بِی مُم شَواتِن

هر بچه‌ای را که می‌بینی مادر می‌خواهد

یَه جای اَمن و شَواتِن آرُم

یک جای امن و آرام می‌خواهد

هَر چوک اَگینی ، بَپ اَم شَواتِن

هر بچه‌ای را که می‌بینی پدر هم می‌خواهد

بِی مُم و بِی بپ ، وا هَم شَواتِن

مادر و پدر را با هم می‌خواهد

مَردِ جنوبی شَروِند اَخُندِن

مردِ جنوبی شروند می‌خواند

ای کار عِشقِن کِه زِندَه مُندِن

این کارِ عشق است که زنده مانده