گَپِ آخر

بَس کِه اشتباه اُمکِه

بس که اشتباه کردم

هستی خو تباه اُمکِه

هستی‌ام را تباه کردم

زندگیم اَ دست اُمدا

زندگی‌ام را از دست دادم

وا خودُم گناه اُمکِه

در حقِ خودم گناه کردم

از خودم جدا بودُم

از خودم جدا شدم

وا غم آشنا بودُم

با غم آشنا شدم

هر چه نوشَه نِیشُم بو

هر چه نوش بود نیشم شد

دردِ بی دَوا بودُم

دردی بی‌دوا شدم

رنگ و رو خو زرد اُمکِه

رنگ و رویم را زرد کردم

وا خودُم نبرد اُمکِه

با خودم نبرد کردم

بِی خوم و جَوُنی خو

خودم و جوانی‌ام را

مُبتلای درد اُمکِه

مبتلای درد کردم

از یاد هَمَه رَفتُم

از یادِ همه رفتم

از چِشمِ هَمَه کَفتُم

از چشمِ همه افتادم

دایِم نیلَه بو رَختُم

رختم همیشه نیلی بود

تار و تیرَه بو بَختُم

بختم تار و تیره بود

وختی انتظار اِتنی

وقتی انتظاری نداری

همدلی کِنارت نی

همدلی کنارت نیست

تو خَزُنِ دِلمُردَه

در پاییزِ دل‌مرده

اُمّید بهار اِتنی

امیدِ بهار نداری

چِه بد و چِه خوب اُمکِه

چه بد و چه خوب کردم

رَفتُم و غروب اُمکِه

رفتم و غروب کردم

هر چه گفتِنی مَستَه

هر چه گفتنی داشتم

شَروِندِ جنوب اُمکِه

شروهٔ جنوب کردم

حرفِ آخِرُم اینِن

حرفِ آخرم این است:

دنیا ارزش اینینِن

دنیا ارزشی ندارد

وا یَه سایَه فرق اینی

با یک سایه فرقی ندارد

آدمی که غمگینِن

آدمی که غمگین است