هَمه‌ی فَصلُن

هَمَه ی فَصلُن دُنیا ، کاشکَه وا بَهار شَبودَه

کاش همهٔ فصل‌های دنیا بهار می‌شد

بی خیالی ، دِل راحت ، کاشکَه بی شُمار شَبودَه

کاش بی‌خیالی و دلِ راحت بی‌شمار می‌شد

دِل تنگِ آدَمیَّت شُنَگُ وا ایهَمَه غم

دلِ تنگِ آدمیت با این‌همه غم شکایتی نمی‌کرد

اَگَرَم غمی نَهَستَه ، دِل شُنادادَه بِی آدم

اگر غمی نبود، به آدم دل نمی‌دادند

شادِی و غم ، خَرس و خَندَه ، فَرخِش یَه کال مودِن

شادی و غم، اشک و خنده، فرقشان یک تارِ موست

زیر بار خاکُ رَفتِن ، یا مِثِ یَه تا پَرندَه

زیرِ بارِ خاک رفتن، یا مثلِ یک پرنده (پریدن)

اَگَه بودِنُم هَمُنَه ، کِه خودُم خیال اُمَستَه

اگر بودنم همان باشد که خودم در خیال داشتم

مه یَکی پازَن کوهی و یَه تا آهوی مَستَه

من یک پازنِ کوهی‌ام و یک آهوی مست