هو شمو

هَوِ شُمو از لَرد اَتات دلبر از باغ زرد اَتات

آبِ شمو از دور می‌آید، دلبر از باغِ زرد می‌آید

مَوی بُگام هر چه مَه دل از غم دلُم و درد اَتات

می‌خواهم بگویم هر چه در دل دارم؛ از غمِ دلم درد می‌آید

وعده اُشدَدِم رُزِ بَرونگ اُشگُت اَچام پشتِ مُدونگ

روزِ باران به من وعده داد؛ گفت: می‌روم پشتِ «مدونگ»

از هر طرف اَکُند گذر بوی گلاب و ورد اَتات

از هر طرف که گذر می‌کند، بوی گلاب و گل می‌آید

ماه روشنِن صحرا جُوونگ دلبر اَتات اَ پشتِ بونگ

ماه روشن است، صحرا قشنگ؛ دلبر از پشتِ بام می‌آید

تقصیر همه بی از مومونگ باد بهاری سرد اَتات

تقصیرِ همه از ما بود؛ بادِ بهاری سرد می‌آید

دلم وجوش از عشق یار اُمنِگ دگه صبر و قرار

دلم از عشقِ یار به جوش آمده؛ دیگر صبر و قراری ندارم

روزُم بُده چون شِوِ تار صدای رعد و برق اتات

روزم شده چون شبِ تار؛ صدای رعد و برق می‌آید

خَلِل شَوُرده بر خلیل یا رب یا رب جلیل

خلل آورده برای خلیل؛ یا رب، یا ربِ جلیل

شادُش بِبِم از دل و جون تا کی از راهِ لَرد اتات

از دل و جان شادش کنم؛ تا کی از راهِ دور می‌آید؟