وا کَس چِه

اَگَه خوبُم اَگَه بد ، اَگَه جُنُم اَگَه زشتَم ، وا کَس چه

اگر خوبم، اگر بدم، اگر زیبایم، اگر زشتم، به کسی چه

اَگَه وا کِلکِ دلُم ، حکایت عشق نَنِوشتَم ، وا کَس چه

اگر با قلمِ دلم دارم حکایتِ عشق می‌نویسم، به کسی چه

اَگَه هر جا که برم همراهُمِن درد همیشَه م، وا کَس چه

اگر هر جا که بروم، درد همیشه همراهم است، به کسی چه

اَگَه وا دستِ خوم هِی نَزَدَم تیشَه وا ریشَه م ، وا کَس چه

اگر با دستِ خودم هی تیشه به ریشه‌ام می‌زنم، به کسی چه

اَگَه قسمَتُم اینِن که نَگینُم رُخِ شادی ، وا کَس چه

اگر قسمتم این است که روی شادی را نبینم، به کسی چه

اَگَه دایم ننالیدَم اَ دستِ نامُرادی ، وا کَس چه

اگر دایم از دستِ نامرادی می‌نالم، به کسی چه

اَگَه بیکارُم و بی بارُم و بی تاب و تَوُنُم ، وا کَس چه

اگر بیکارم و بی‌بار و بی‌تاب و توانم، به کسی چه

اَگَه تو چشم هَمَه پیرُم و خوم وا خوم جَوُنُم ، واکَس چه

اگر در چشمِ همه پیرم و خودم با خودم جوانم، به کسی چه

اَگَه وا دل تَنگُم مِثِ یَه تِکِّه ی سنگُم ، وا کَس چه

اگر با دلِ تنگم مثلِ یک تکه سنگم، به کسی چه

اگه وا قسمت و تقدیر خوم بیهودَه نَجَنگُم ، وا کَس چه

اگر با قسمت و تقدیرِ خودم بیهوده می‌جنگم، به کسی چه

اَگَه احساس اَکُنُم هیچ کَه اَ دَردُم خبر اینی ، وا کَس چه

اگر احساس می‌کنم هیچ‌کس از دردم خبر ندارد، به کسی چه

اَگَه کُهنَه درختی که مِه هَستَم ثَمَر اینی ، وا کَس چه

اگر درختِ کهنه‌ای که من هستم ثمر ندارد، به کسی چه

اَگَه دُورُنِ فقط ظاهر و پولِن مه ولی بی هَمَه چیزُم ، وا کس چه

اگر دوران فقط ظاهر و پول است و من بی‌همه‌چیزم، به کسی چه