په بیچه دنیاخلاص نوو ؟ (طنز)

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

هر چه شمع در مغازه‌ها بود خالی کرده بودند (همه را خریده بودند) که اگر یک‌وقت دنیا تاریک شد از شمع‌هایشان استفاده کنند... عجب! حالا ما رفتیم یک بسته شمع بخریم، گفتند: «تمام شده خالو، دیر آمدی.» با تعجب گفتم: «چرا دیر آمدم؟» گفتند: «مگر نمی‌دانی؟ دنیا می‌خواهد تمام شود و هر چه شمع بوده مردم خریده‌اند. اگر می‌خواهی، خالو، باید اسمت را بنویسی تا سهمیه‌ای برایت بیاوریم.» گفتم: «یعنی شمع دیگر سهمیه‌ای شده؟» گفتند: «مرگ است دیگر! شما چقدر ساده‌اید! خدا هدایتتان کند.» از مغازه بیرون آمدم و از دور گفتم: «بروید به قرآن و حدیث رجوع کنید، نه به دانشمند کافر!» خلاصه اعصاب‌مصابم به هم ریخت. رفتم پیش شیخ و گفتم: «خالو، از همین هفته شب‌های جمعه کمی دربارهٔ قیامت و نشانه‌هایش به همین مردم بگو تا بیشتر متوجه خدا بشوند و به حرف این کافرها گوش ندهند.» شیخ گفت: «باشد.» من و طیب و شمس هم در همین باره مطلب می‌نوشتیم تا مردم کمتر باور کنند. خلاصه روز موعود رسید و هیچ خبری نشد. هر سه نفر به هم می‌خندیدیم و می‌گفتیم: «باید برویم آمریکا و گوش همین دانشمندِ کلابی را بپیچانیم که دیگر چنین غلطی نکند.» بله، طبق گفتهٔ او یکشنبه و دوشنبه و سه‌شنبه هم رسید و نه دنیا تاریک شد نه هیچ چیز دیگر. مردم هم این سه روز تا صبح شمع‌هایشان را روشن می‌کردند که شاید تاریک شود، و اگر هم روشن نمی‌کردند، شمع‌ها روی دستشان باد کرده بود. چهارشنبه دیگر صبرمان تمام شد و من و طیب و شمس با «کشتیِ پرنده» (هواپیما) راهی آمریکا شدیم. از آن طرف هم عبدالغفور (از مؤسسهٔ زبان انگلیسی) را با خودمان بردیم که اگر دروغ گفت زبانش را ببریم. خب، بعد از کلی گشتن در شهر کوالالامپور خانه‌اش را پیدا کردیم. به طیب و شمس گفتم: «در بزنید؛ تا آمد، یک سیلی می‌زنم بیخ گوشش تا بفهمد دنیا دست کیست. مردکهٔ کثافت...» طیب که از ما ملاتر بود گفت: «نه، این‌طور خوب نیست. سلام می‌کنیم؛ ما مسلمانیم و سلام کردن واجب است.» عبدل گفت: «سلام را نمی‌فهمد، بگو hello.» شمس گفت: «حق با اوست؛ سلام می‌کنیم، بعد دعوا می‌کنیم.» خلاصه عبدل در زد و درِ اتوماتیک باز شد و یک چیزی به انگلیسی به ما گفت. هر سه نفر هاج‌وواج ماندیم که این چطور است که در دارد حرف می‌زند! عبدل گفت: «adverd. please.» گفتیم: «یعنی چه؟» گفت: «دارد می‌گوید بفرمایید.» طیب گفت: «یک یاالله بگویید، شاید زنی، کسی باشد و سرشان باز باشد، گناه دارد.» من گفتم: «خب کافر دیگر شرم و حیا می‌فهمد؟» شمس گفت: «حق با موساست؛ خارجی‌ها که مسلمان نیستند.» خب، چهار نفری با هم رفتیم توی خانه، که از دور یک مردکهٔ چشم‌زاغِ کله‌گندهٔ کچل ایستاده بود و از همان دور می‌گفت: «adverd:please.» من دیگر قاطی کردم و از همان دور داد زدم و گفتم: «ای مرتیکهٔ کله‌شیشه‌ایِ کثافت! چرا حرف الکی زدی و مردم را گول زدی که دنیا می‌خواهد تمام شود؟ بگو ببینم، نعوذبالله تو خدایی که هر چه دیدی می‌گویی و می‌خواهی مردم را گمراه کنی، کافرِ کثافت...» مردکه که حرف‌های مرا نمی‌فهمید خشکش زده بود و می‌گفت: «what? what?» گفتم: «درد! جواب مرا بده. هی وات‌وات راه انداخته‌ای، کچلِ کثافت...» عبدل گفت: «این نفهمیده تو چه می‌گویی.» — «what هم یعنی چه؟» گفتم: «همین حرف‌هایی را که زدم به انگلیسی به او بگو تا بفهمد با کی طرف است.» خلاصه عبدل برایش ترجمه کرد. طیب و شمس هم می‌گفتند: «به او بگو ما مسلمانیم و نمی‌گذاریم هر چه دلت خواست دربارهٔ عظمت و بزرگی خداوند بگویی.» عبدل به او گفت و کچله خشکش زد و گفت — ترجمه از عبدل —: «من بدبخت نگفته بودم دنیا تمام می‌شود. پدربزرگم به خوابم آمد و به من گفت: خواب دیده‌ام که سه روز چشم‌هایت تاریک می‌شود و بعد از سه روز نمی‌دانم چه بر سرت می‌آید؛ باید بروی پیش دکتر تا قطره در چشمت بریزد، شاید چشمت از زاغی به سیاهی برگردد و آدم بشوی. من هم این خوابم را برای زنم تعریف کردم. او هم چینی است، از همان‌ها که قورباغه می‌خورند؛ از روی تعبیر خواب خودشان تعبیرش کرد و گفت خوابت مال دنیاست و دنیا سه روز تاریک می‌شود. بعد هم من رفتم و آن را در اینترنت و تلویزیون پخش کردم تا اسمم از دانشمندی به پروفسوری ثبت شود. حالا تقصیر من چیست؟» گفتیم: «نگاه کن! تو غلط مفت کرده‌ای و باید تاوانش را پس بدهی و بگویی گه خوردم و غلط کردم و دیگر از این غلط‌ها نمی‌کنم؛ وگرنه با همین تفتوکِ نخل چنان می‌زنم توی کله‌ات که داغان شود و پروفسوری از کله‌ات بپرد.» او هم از حرف‌های من خشکش زد و قول داد و توبه کرد و مسلمان شد. شمس هم از فرصت استفاده کرد و برایش قرآن خواند، طیب ترجمه کرد و عبدل هم ترجمهٔ طیب را به انگلیسی به دانشمنده گفت. و ماجرای ما تمام شد و شما هم خسته شدید و حالا هم چشم‌هایتان دارد از خواب سنگین می‌شود.