چل چل هو لو تیو

سَرِ شُو چِل چل هُو لُو تِیو چکَه خاشِن

سرِ شب، شرشرِ آب در ساحل چه خوش است

مائی نِشپیلی خاشِن ،

ماهیِ «نشپیلی» خوش است،

رو شُونَه کَندِر چه خاشِن

کندر روی شانه چه خوش است

رو خاکِ بندر چه خاشِن

روی خاکِ بندر چه خوش است

صُحب اَبو ت ، اَفتو اَتات رو پَنگ مُغ جا بِگرت

صبح می‌شود، آفتاب می‌آید روی خوشهٔ نخل جا می‌گیرد

بَپ ما یا علی اَگیت مائی اَ مُشتاه بِگِرت

پدرم «یا علی» می‌گوید و ماهی را از مشتا می‌گیرد

پا بَ یا حَمله بِگیم ُو دِل وا دِیریا بِزَنیم

برخیزیم، «یا حمله» بگوییم و دل به دریا بزنیم

مُوج هِمَت تُو نگا مُون رنگِ فردا بِگِرت

موجِ همت در نگاهمان رنگِ فردا بگیرد

گَل اَنُو گازی اَ نُو ، روز اَنُو روزی اَنُو

گُلی نو، بازی‌ای نو، روزی نو، روزیِ نو

دِیریا خاطرت شَواتِن دِل بِزن وا دلِ هُو

دریا دوستت دارد؛ دل بزن به دلِ آب

ای هَمی هَنُو خاشِن اَلَنگَچی دُو دُوَکا

این همین هنوز خوش است، «النگچی»، دوان‌دوان

شُونه وا شُونه یِ هِمَت لُو تیُو چوکَلَکا

شانه به شانهٔ همت، در ساحل، پسربچه‌ها