چیچکای مه و نومزاد گذشته

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

بله آقاجان... ما نامزدی داشتیم اهل یکی از دهات نزدیک بندر. پدرش قاچاقچیِ کله‌گنده‌ای است و خیلی هم سرشناس و پولدار. از قضای روزگار با دختر کوچکش آشنا شدیم و شب و روز با هر وسیله‌ای که گیرمان می‌آمد سری به دور و بر خانه‌شان می‌زدیم. نامزدمان، یا به قول بچه‌های امروزی «زیدِ» ما، خیلی قدیمی و ساده بود. یک روز سر قرار ملاقات به من گفت: «یک خواهشی ازت دارم؛ اگر دوستم داری باید قول بدهی که حتماً انجامش بدهی.» من که آن زمان دانشجو بودم و دستم توی جیب پدرم بود، گفتم: «چه شده عزیزم؟ بگو چه می‌خواهی؟» گفت: «اگر دوستم داری، قول بده یک چیزی برایم بخری.» حالا منِ بدبختِ دانشجوی بی‌پول پیش خودم گفتم: «یا ابوالفضل! حتماً می‌خواهد بگوید باید یک تویوتای دوکابینِ مدل‌بالا برایم بخری»؛ چون آن موقع خیلی مد بود و بیشتر قاچاقچی‌ها سوار تویوتا می‌شدند. گفتم: «خب، حرف دلت را بزن، چه می‌خواهی؟» و از آن طرف هم می‌ترسیدم که از پسش برنیایم. نامزدم گفت: «به من قول بده وقتی با هم عروسی کردیم، برویم از داراب یک گوساله برایم بخریم که زیر شکمش سفید باشد؛ چون مادرم گفته خیلی شیر می‌دهد.» من نزدیک یک ساعت پشتِ پای نخلی که جای قرار همیشگی‌مان بود از خنده غش‌وریسه می‌رفتم و دخترک بیچاره دهانش باز مانده بود و فقط نگاهم می‌کرد که چرا این‌طور می‌خندم... بله عزیزان، سادگیِ دخترهای بالاشهر همیشه برای من درس بزرگی در زندگی بوده و خیلی چیزها را مدیون همان دخترم... هرچند قسمت نشد...

..

پاپایا ایلزاده