فرزانه و آلکس).(۲)

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

آلکس به خالک گفت: «فردا صبح دمِ قلعه منتظرتم؛ می‌خواهیم برویم بندر، چند روزی آنجا کار داریم و باید سری هم به دهات دور و بر بزنیم.» خالک که آدم وقت‌شناسی بود، به آلکس «اوکی» داد و آلکس به عایشه گفت: «تو خوبی، من خوبم؛ کالک (خالک) هم خوب است» و خداحافظی کرد و رفت. زن خالک گفت: «بفرما، نوکرِ اجنبی بودن همین است دیگر...» خالک گفت: «ای زن، کار است دیگر، پس چه کنم؟ برنامهٔ میناب را می‌گذاریم برای بعد؛ هر وقت آمدم با هم می‌رویم پیش خواهرت...» فردا صبح خالک قایق و وسایل سفر را آماده کرد و همراه آلکس و چند سرباز دیگر راهی دریا شدند. دریا آرام بود و رنگ آب نشانه‌ای بود که تا ظهر باید به اسکلهٔ نابن برسند، چون باد هر ساعت بیشتر می‌شد. قایق بادبانی سالم به پایین‌دستِ نابن رسید و بعد از لنگر انداختن و بستن قایق، همه پیاده شدند و به سمت مقصدشان راه افتادند. آلکس به خالک گفت: «ما از سمت ایسین و هورمودر به طرف کهورستان و توابعش می‌رویم و از آن طرف از سورو برمی‌گردیم...» خالک هم ناخدای گروه بود و هم راهنما. چند اسب را از قبل آماده کرده بودند و گروه هشت‌نفری از طرف نابن راهی سفر شدند. رودخانهٔ نابن و طبیعت زیبایش آلکس را محو خود کرده بود و «بنگرون»های زیبا و درخت‌های لور و کرت مثل نگینی بر انگشتری خودنمایی می‌کردند. گودال‌های پر آب و ماسهٔ شفاف کف رودخانه مثل ملیلهٔ روسری برق می‌زد و آلکس جابه‌جا می‌ایستاد و چیزی یادداشت می‌کرد. کنار رودخانه زمین‌های کشاورزی زیر کشت ترب و هویج بود که با گاوچاه و دلو از گودال‌ها آب می‌کشیدند. در آن روزگار با اینکه آخر گرما بود، گودال‌ها پر از آب بودند و دور و برشان چنان سبز و پردرخت بود که چشم هر کسی را خیره می‌کرد. آلکس به گروه دستور داد همگی زیر یک درخت لور بزرگ اتراق کنند و چیزی بخورند. چارلی، یکی از سربازان پرتغالی، از منظره‌ها نقاشی می‌کرد و خالک نان و خرما از بقچه‌اش درآورد و کنار آلکس شروع کرد به خوردن و سر به سر یکی از سربازها گذاشتن و مسخره کردنش... دانیال سربازی تقریباً مسن بود که سبیلش خیلی بزرگ بود و همیشه سوژهٔ آلکس بود و خالک هم کم نمی‌گذاشت... (ادامه دارد)...

.

پاپایا ایلزاده