کصه ی « بخشش »

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

«بخشش»

ماه رمضان بود و ما هم طبق معمول به‌زور روزه بودیم. آن روز زنگ آخر ورزش داشتیم؛ تنها درسی که با تمام وجود به آن علاقه نشان می‌دادیم. فکر می‌کردیم اگر در ورزش کم‌کاری کنیم، به همهٔ دوستانمان خیانت کرده‌ایم. من هم هر چه انرژی داشتم با دهانِ روزه در زمین فوتبال خالی کردم.

زنگ که خورد، از تشنگی لبم خشک شده بود و باز نمی‌شد؛ رفتم طرفِ شیرِ آبِ توی حیاط تا آبی به صورتم بزنم. به بچه‌های دور و برم نگاه کردم، دیدم

با خوشحالیِ هر چه تمام‌تر دارند آب می‌خورند و عین خیالشان نیست که رمضان است. یک‌هو آبی به صورتم زدم؛ لامصب، خنکیِ آب چند لحظه مرا برد توی خودِ بهشت.

خیلی وسوسه شده بودم. یک بار آب به دهانم زدم، توی دهانم گرداندم و خالی کردم. با خودم فکر کردم:

- خدا حتماً آن‌قدر بخشنده هست که از گناهِ آب‌خوردنِ یک بچه بگذرد.

همین را گفتم و قلپِ اول را پایین دادم... تا آن روز آبی به این شیرینی و گوارایی نخورده بودم. قلپِ دوم و سوم و...

هم خوشحال بودم و هم عذاب وجدان داشتم. در راهِ خانه به این فکر می‌کردم که حالا که من خورده‌ام، توی خانه هم که از غذا خبری نیست و اگر بفهمند پوست از کله‌ام می‌کنند؛ پس بروم از دکهٔ سرِ محله یک کیکی، تی‌تابی بخرم و یواشکی توی کوچه بزنم به رگ.

خلاصه یک تی‌تاب خریدم و از ترس پشتِ کوچه قایم شدم و داشتم می‌خوردم که متوجه شدم چند نفر دارند نزدیک می‌شوند. فوری نصفِ تی‌تاب را که مانده بود یک‌جا چپاندم توی دهانم. تا از سرِ کوچه پیچیدم، دیدم چند تا از پیرزن‌های محل مرا دیدند. یکی‌شان که مرا می‌شناخت، گفت:

- تو پسرِ حاجی عبدالله نیستی؟

تا آمدم چیزی بگویم، تی‌تاب پرید توی گلویم و شروع کردم به سرفه کردن، و چشمتان روزِ بد نبیند، هر چه توی دهانم بود از دماغم زد بیرون.

آن‌ها هم تا دیدند هول کرده‌ام، کمی خندیدند، کمی متلک گفتند و رفتند به امان خدا.

رسیدم خانه و می‌دانستم که دیر یا زود محاکمه در انتظارم است. پدرم نبود و مادرم هم توی آشپزخانه بود. بی‌سروصدا رفتم توی اتاق و گرفتم خوابیدم.

بیدار که

شدم، دیدم صدای پدرم می‌آید. از ترس خشکم زده بود. کمی صبر کردم ببینم می‌رود یا نه. یک‌دفعه انگار متوجه شد که من بیدار شده‌ام و صدایم زد؛ دیگر نمی‌شد جواب ندهم. از اتاق بیرون آمدم و خیلی عادی سلام کردم. نگاهم کرد و همان‌طور که با دست ته‌ریشش را می‌خاراند، گفت:

- تو امروز روزه نگرفته‌ای؟!

دیگر معلوم بود خبردار شده؛ نمی‌شد دروغ گفت، از طرفی هم نمی‌شد راست‌راست توی چشمش نگاه کنی و بگویی روزه نگرفته‌ام. به تته‌پته افتادم. سرم را پایین انداختم و

گفتم:

- ب... ب... ببخشید! امروز سرِ زنگ ورزش خیلی تشنه‌ام بود.

- پس اگر روزه نگرفته‌ای، چرا با دلِ خالی خوابیدی؟ برو توی آشپزخانه، مادرت یک چیزی برایت گذاشته. فقط دفعهٔ دیگر اگر خواستی روزه‌ات را بخوری، بیا خانه بخور تا توی کوچه جلوی مردم آبروریزی نکنی.

همین را گفت، یک پس‌گردنی به من زد و رفت...

«خالو مجید»