عاشکی علیکو

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

مشتی سکینه، مادرِ علیکو، و فاتَکو با هم گپ می‌زنند و دارند به نانوایی می‌روند.

فاتکو: «حرفت قبول، سکین؛ ولی باور کن دخترِ ما خواستگارِ مرغ‌فروش هم داشته!»

سکینه: «پس علیکوی ما چه بگوید که عاشقِ دخترعمویش شده؟ خودت هم می‌دانی که عموی علیکو سه تا مرغ دارد! حالا تو با دخترت و شوهرت حرف بزن؛ اگر قبول کردند، شبِ جمعه می‌آییم خواستگاری.»

فاتکو: «ان‌شاءالله خیر است. راستی، نگاه کن نانوایی چقدر خلوت شده! قبلاً دیده بودی صفش چقدر طولانی بود؟!»

سکینه: «مردم پول ندارند نان بخرند؛ یک کیسه آرد خریده‌اند، توی خانه‌ها نان می‌پزند و می‌خورند. هر جا صف است، مالِ مرغ است. دیروز دمِ سینما صف بود؛ خیال کردم مرغ می‌دهند. رفتم و یک ساعت ایستادم؛ دیدم یک بلیت دستِ مردم می‌دهند. فکر کردم حوالهٔ گرفتنِ مرغ است؛ آخرش دیدم صفِ بلیتِ سینماست!»

دو روز بعد

فاتکو زنگ زد که بپ‌علی (شوهرش) قبول کرده که بیایید خواستگاری؛ و شبِ جمعه مَدی جمات (پدرِ علیکو) و سکینه و چند نفرِ دیگر از فامیل برای خواستگاری به خانهٔ بپ‌علی رفتند و سرِ حرف باز شد:

مدی جمات: «همه می‌دانیم که برای امرِ خیری اینجا آمده‌ایم، و اگر خدا بخواهد، دستِ این دو جوان را در دستِ هم بگذاریم.»

مصیب (داییِ عروس) گفت: «ببین مدی، اول باید قیمتِ تورِ ماهیگیری‌ام را بدهی که آن سال‌ها با قایق زدی و تکه‌تکه‌اش کردی، تا بعد حرفِ دامادی و عروسی بزنیم!!!»

بپ‌علی: «مصیب‌جان، حرفی را که مالِ سالِ ۱۳۳۶ بوده فراموش کن و صبر کن این وصلت سر بگیرد؛ علیکو یک تورِ نو برایت می‌خرد!!»

علیکو: «دایی، خدا خیرت بدهد، بی‌خیال شو! یادت نیست چقدر وسایل از خصب برایت آورده‌ام؟ به‌خاطرِ من چیزی نگو.»

بالاخره مصیب ساکت شد و حرف به مهریه و شیربها کشید.

بپ‌علی: «مهریهٔ دخترِ من سکه و پول نیست؛ باید ۲۲ مرغِ زنده به نیتِ بازیکن‌های پیروزی بدهید، و شیربهایش هم ۱۱ مرغِ یخ‌زده به نیتِ یازده بازیکنی که توی زمین‌اند.»

سکینه: «اولاً من استقلالی‌ام و صد سال سیاه راضی نمی‌شوم یک جوجه به نامِ پیروزی بدهیم، چه برسد به یازده تا مرغ! دخترِ شما هم باید استقلالی باشد؛ نیت کرده‌ام علیکو را با لباسِ ورزشیِ استقلال به خانهٔ بخت بفرستم!!»

بپ‌علی: «دخترم بی‌شوهر بنشیند تا مویش مثل دندانش سفید شود، بهتر از این است که زنِ یک «کیسه‌کش» بشود!»

سکینه: «اوهوی، «لُنگی»‌ها! نشنوم کسی به اس‌اس چیزی بگوید!»

کنیزو (عروس): «ای سکینه! شش تا گل را از یادت برده‌ای؟ حالا می‌خواهی من استقلالی بشوم؟ صد سال سیاه نمی‌شوم، پسرِ تو را هم نمی‌خواهم!!!»

علیکو: «مادر، تو دیگر ساکت باش! انگار برای خواستگاری نیامده‌ایم؛ اینجا که استادیوم نیست که کل‌کل کنی. بپ‌علی، به خدا من طرفدارِ پرسپولیسم؛ ۲۲ تا مرغ ندارم، فقط ۶ تا مرغِ زنده به نیتِ همان شش تا گل قبول کن.»

بپ‌علی: «حالا که این‌طور است، قبول است. همین که دامادم پرسپولیسی است کافی است.»

سکینه: «علیکو، اگر طرفدارِ لنگی‌ها بشوی، شیرم را حلالت نمی‌کنم!»

علیکو آرام، طوری که کسی نشنود، به مادرش گفت: «مادر، خودت می‌دانی من طرفدارِ آبی‌هایم. ندیدی همهٔ عکس‌هایم را با چهار انگشتم نشان می‌دادم؟ ندیدی توی خانه چقدر عکسِ فرهاد مجیدی و جباری و حجازی زده بودم؟!!!» ............... (ادامه دارد)