اسیر تو

مه نادُنُم که چِطُوکا ، اسیر مِهر تو بودُم

من نمی‌دانم چطور اسیرِ مهرِ تو شدم

تو نادُنی که چِطُوکا ، وا چنگِ عشق مِه کَفتی

تو نمی‌دانی چطور به چنگِ عشقِ من افتادی

تگفتَه زیر کَهورَم ، وا نُن و مَهوَت اَسازُم

می‌گفتی زیرِ کهور با نان و مهتاب می‌سازم

چه بو که جُنِ خو تُمدا ، ولی نَمُندی و رفتی

چه شد که جانت را به من دادی، ولی نماندی و رفتی؟

بله عزیز همیشَه م ، تَمُم حرفُ صحبتِ پولِن

بله، عزیزِ همیشه‌ام، تمامِ حرف و صحبت پول است

کسی که پول و پَله اینی ، امیدُنی هَمَه گولِن

کسی که پول و پله ندارد، امیدهایش همه فریب است

فخیر اَگَه فرشتَه بُبوت اَم ، محلِّ تولَه سَغ اینی

فقیر اگر فرشته هم باشد، سگ هم محلش نمی‌گذارد

تَوُنِ خاردِنِ یَک رو ، نُن ِجُو و مُمَغ اینی

توانِ خوردنِ یک روز نانِ جو و «ممغ» را ندارد

تو دُختِ تاجر بندِر ، مه چوکِ پاسبُن سادَه

تو دخترِ تاجرِ بندری، من پسرِ پاسبانِ ساده

دُلم وا دردِ تو ناخا ، اَمُنتیم پَسُم هادَه

دلم به دردِ تو نمی‌خورد؛ امانتی‌ام را پس بده

مه نادُنُم که چطوکا ، اسیر عشق تو بودُم

من نمی‌دانم چطور اسیرِ عشقِ تو شدم

دِلُم سیاهِن اَ دستِت ، قسم وا شعر و سرودُم

دلم از دستِ تو سیاه است؛ قسم به شعر و سرودم