بوی گُل

هنوزَم بو گل ِمریم نَهُندِن

هنوز هم بوی گلِ مریم می‌آید

تو صحرا بارُنِ نَم نَم نَهُندِن

در صحرا بارانِ نم‌نم می‌آید

اَ سقفِ آسَمُن شادی نَرِختِن

از سقفِ آسمان شادی می‌ریزد

ولی بوی غریب غم نَهُندِن

ولی بوی غریبِ غم می‌آید

بَهار اَستَه جَوُنی ، روبراهَه

بهار بود، جوانی روبه‌راه بود

جمال دلبرُم همزادِ ماهَه

جمالِ دلبرم همزادِ ماه بود

یَکی ، چِشمُنی آبی مثل دریا

یکی، چشمانش آبی مثلِ دریا

یَکی ، گُلدَستِه ی مودی سیاهَه

یکی، گلدستهٔ مویش سیاه بود

یکی دادا مَه از دادا نزیکتِه

یکی از خواهر به من نزدیک‌تر

یکی از مُم ، وا احساسُم شریکتِه

یکی از مادر با احساسم شریک‌تر

یکی همدرد و هم بالینُم اَستَه

یکی همدرد و هم‌بالینم بود

یکی از سایَه م اَم وا خوم رَفیکتِه

یکی از سایه‌ام هم با خودم رفیق‌تر

هَنو بوی تَنی توی مَشامِن

هنوز بوی تنش در مشامم است

اَگِی بلکه هنوزَم نَصدامِن

می‌گویی شاید هنوز هم دارد صدایم می‌زند

هنو اَ برکت عشقِن که زندَه م

هنوز از برکتِ عشق است که زنده‌ام

هنوزم عشق اُ تنها خدامِن

هنوز هم عشقِ او تنها خدای من است

هنوزَم یادِ ایّام گذشتَه

هنوز هم یادِ ایامِ گذشته

مث بارُن نباریدِن شُو و روز

مثلِ باران می‌بارد شب و روز

هنوزَم وا خیال پار و پیرار

هنوز هم با خیالِ پارسال و پیرارسال

تَمُمِ روزنِ مِه عِیدِ نُوروز

تمامِ روزهایم عیدِ نوروز است