خاستگار بی رُکی (رقیه)

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

پدرِ رقیه (رُکی) یک جهاز (لنج) دارد که همیشه به دبی می‌رود. خواهر بزرگ‌ترِ رقیه، خدیجه (خجو)، چند سال پیش با پسرخاله‌اش صالح عروسی کرده و در دبی زندگی می‌کند. ایسف تنها برادرِ رقیه و خجو و گلو است؛ گلو هم در دبی زندگی می‌کند. خلاصه، یکی از پولدارهای دبی ایسف را دیده و رقیه را از ایسف خواستگاری کرده است؛ ولی رقیه به این عروسی راضی نیست و می‌گوید: «من هنوز پانزده سالم است، می‌خواهم درس بخوانم.» ولی ایسف می‌گوید: «قدیم‌ها دختر که دوازده‌ساله می‌شد شوهرش می‌دادند؛ تو دیگر ترشیده‌ای!»

در این میان،

مادرِ رقیه گفت: «پدرِ ایسف، چرا ساکتی و حرف نمی‌زنی؟ ما که الحمدالله دستمان به دهانمان می‌رسد؛ چرا می‌خواهی این دخترک را به‌زور به کسی بدهی که از خودت هم بزرگ‌تر است؟!»

پدرِ ایسف: «مرد خانه دیگر ایسف است و حرف آخر را او می‌زند؛ هر چه ایسف بگوید.»

ایسف خواهرهایش را هم از دبی آورده بود تا رقیه را راضی کنند.

خجو: «خواهرجان، راضی شو، بهتر است. اینجا شوهر خوب گیرت نمی‌آید. جوان‌های شهر یا معتادند یا بی‌پول، و آنهایی هم که پول دارند و معتاد نیستند عیاش‌اند و هر روز با یک دختر می‌گردند!!»

گلو: «ببین، می‌آیی دبی پیش ما. حاجی حسن آدم پولداری است؛ برایت کلفت می‌آورد و یک خانهٔ بزرگ هم در جمیرا برایت خریده (جمیرا محلهٔ اعیان‌نشین دبی است)؛ ماشین هم برایت می‌خرد. می‌دانم که تو میثم، پسر همسایه‌مان، را می‌خواهی؛ ولی پدرِ میثم رانندهٔ تاکسی است، خانه‌شان اجاره‌ای است، و خودِ میثم هم تازه قرار است برود کنکور بدهد. تا دانشگاهش تمام شود و سربازی‌اش را بگذراند، موهای سرت مثل دندان‌هایت سفید می‌شود!»

خلاصه رقیه را راضی کردند که با حاجی حسن، که بیش از هفتاد سال عمر داشت و نوه‌هایش از رقیه بزرگ‌تر بودند، عروسی کند.

رقیه هم نامه‌ای برای میثم نوشت و گفت که به‌زور شوهرش داده‌اند و هیچ‌وقت او را از یاد نمی‌برد.

میثم هم هر روز عصر نامه را برمی‌داشت، کنار ساحل می‌نشست و به یاد رقیه اشک می‌ریخت.

بعد از چهار سال، میثم به دبی می‌رود و رقیه را می‌بیند؛ ولی آن دخترِ معصوم و سادهٔ چند سال پیش کجا و این زنِ شیک‌پوش و آرایش‌کرده که بوی عطرش آدم را گیج می‌کرد کجا!

میثم با ترس و لرز رفت و به رقیه، که زمانی عزیزترین کسِ زندگی‌اش بود، سلام کرد. رقیه بعد از آنکه میثم را شناخت، با بی‌تفاوتی گفت: «چقدر داغان شده‌ای!» و بعد دست توی کیفش کرد، یک مشت درهم به میثم داد و گفت: «باید بروم، کار دارم!!!» میثم هم پول‌ها را پرت کرد توی صورتش و رفت.

اما رقیه:

بعد از آنکه به بندر برمی‌گردد خیلی گوشه‌گیر می‌شود و شوهرش بعد از مدتی فلج می‌شود. اسما، دخترعموی رقیه، به او می‌گوید: «باید حقت را بگیری؛ اگر همین‌طور بنشینی هیچ چیز به تو نمی‌رسد.» و رقیه با کمک اسما بخش بزرگی از مال و منال و پول‌های حاجی حسن را به نام خودش می‌کند، و بعد از مرگ حاجی حسن زنی میلیونر — چه بگویم، شاید میلیاردر — می‌شود. ایسف هم پیش رقیه می‌آید که: «بیا با پول‌هایت در بندر و شیراز ساخت‌وساز کن، برج بساز و بفروش و سرمایه‌گذاری کن.» ایسف می‌خواست خواهرش را فریب بدهد، ولی رقیه دیگر فریب آنها را نخورد؛ تصمیم خطرناکی گرفت و گفت: «اینها زندگی مرا خراب کردند؛ درست است که پولدارم، ولی خوشبخت نیستم. کاری می‌کنم که ایسف خُرد شود و دیگر روی آن را نداشته باشد که در شهر سرش را بلند کند.» و رقیه به راهی کشیده می‌شود که پدرش با شنیدن ماجرای دخترش سکته می‌کند و می‌میرد، و شوهرهای گلو و خجو هم آنها را طلاق می‌دهند و هر دو به شهر برمی‌گردند.

ایسف خانه و زندگی‌اش را می‌فروشد و راهی شهرستان می‌شود، خجو و گلو هم دنبالش می‌روند، و رقیه به راهی رفت که ..............

این هم نتیجهٔ اشتباه ایسف بود که زندگی همهٔ خانواده‌اش تباه شد.