دُتِ گَودَه‌ای (گویش بستکی)

اوّلین دُت، اوّلین زن، اوّلین یارُم تو بُسِّش

نخستین دختر، نخستین زن، نخستین یارم تو بودی

اوّلین گلبوتِه ی غم، اوّلین خارُم تو بُسِّش

نخستین گل‌بوتهٔ غم، نخستین خارم تو بودی

اَز مِه لحظِه ی که نگاهُم ، اَ چَشِ مستِ تو واکَت

از همان لحظه‌ای که نگاهم به چشمِ مستِ تو افتاد

هستی و بود و نبودُم، اَز زِرِ دست تو واکَت

هستی و بود و نبودم زیرِ دستِ تو افتاد

راحتِ جونُم تو هسِّش، دینُ ایمونُم تو هِسِّش

آرامِ جانم تو هستی، دین و ایمانم تو هستی

لیلی نامهربون روح مجنونُم تو هِسِّش

لیلیِ نامهربانِ روحِ مجنونم تو هستی

بهترین کار مو هِش تو، آخرین یار مو هِش تو

بهترین کارِ من تویی، آخرین یارِ من تویی

اوّلین مهتاب روشن، تِه شُو ِتار مو هِش تو

نخستین مهتابِ روشن در شبِ تارِ من تویی

مو همیشَه مبتلاتِم، مو همیشَه جون فَداتِم

من همیشه گرفتارِ توام، من همیشه جان‌فدای توام

تو مُگَه بَر مو غریبَه، مو همیشَه آشناتِم

مگر تو با من غریبه‌ای؟ من همیشه آشنای توام

مو خَزون اَندر خَزونِم، تو بهار اندر بهارِش

من خزان اندر خزانم، تو بهار اندر بهاری

مو چُنِ خار بیابون، تو گُل سرخ اَنارِش

من چون خارِ بیابانم، تو گلِ سرخِ اناری