شُوآهنگ

اَز اُ شُو کِه چشم وازِت کَه

از آن شبی که چشمانت را باز کردی

وا تو بودُم مِه آشِنا

با تو آشنا شدم

گَمُن ناکُنُم دِگَه هیچ وَه

گمان نمی‌کنم دیگر هیچ‌وقت

مِه و تو بَشیم اَ هَم جُدا

من و تو از هم جدا شویم

چه وَعدَه اُنی بِی دِلُم مَدا

چه وعده‌ها که به دلم می‌دادم

وَختی کِه مِهرَبُنِتْ مَدی

وقتی که مهربانی‌ات را می‌دیدم

اَگَه تُمنادیدَه حَتّا یَه روز اَم

اگر حتی یک روز هم تو را نمی‌دیدم

اَ دوریت مَکِه ، خُدا خُدا

از دوری‌ات خدا خدا می‌کردم

هَر چه دُخت اَستَه تو اُ مَحلَه

هر چه دختر در آن محله بود

هَمَه وازِِت حَسودی شُکِه

همه به تو حسودی می‌کردند

اَ بَس کِه جُن و خوب و ناز اَری

از بس که قشنگ و خوب و نازی

باور اُمْناکِه بِی مِه تَوا

باورم نمی‌شد که مرا بخواهی

چِشُم وَختی تو چِشمِت نِگاه اَکُنت

چشمم وقتی در چشمت نگاه می‌کند

اَ هَر چه غُصَّه ن دور اَبُم

از هر چه غصه است دور می‌شوم

تو نِگین ِاَنگشتَر بَختُم اِی

تو نگینِ انگشترِ بختِ منی

ای هَمَه مَکُ اَمْرو صَبا

این همه امروز و فردا نکن