صالح سنگبر (دلم امشو هوای صالح ایکه)

دلـُم اِمشو هوای صالح ایکِه

دلم امشب هوای صالح کرده

بدو صالح که غم بی مه لِه ایکِه

بیا صالح که غم مرا له کرده

بدو صالح بگـَه شعری دوبارهَ

بیا صالح، دوباره شعری بگو

بُنُس مرحم رو زخم پارهَ پارهَ

مرهم بگذار روی زخمِ پاره‌پاره

تو بی مِه مثـل شمع پر فروغی

تو برای من مثلِ شمعی پرفروغی

بدو تو یادُم هادَه ای گــــنوغی

بیا، این دیوانگی را یادم بده

مَنُس ایجا تـَک و تنها بُـمُـنـُم

نگذار این‌جا تک و تنها بمانم

موال از کارونت جـا بُـمُـنـُم

نخواه که از کاروانت جا بمانم

بدو تو جرات پروازُم هـادَه

بیا، به من جرأتِ پرواز بده

بـِگِه پایُین اَ مـِه آغـازُم هادَه

پایان را از من بگیر، آغازم بده

بدو ای پـیـر خـسـتهء زَمونه

بیا ای پیرِ خستهٔ زمانه

بزن وا شعرونت از نو جونه

با شعرهایت از نو جوانه بزن

بدو تو یادُم هادَه خندَه و گِر

بیا، خنده و سرزندگی یادم بده

بَمثلِ پــــــوریـا شاعـر بنـدِر

مثلِ پوریا، شاعرِ بندر