مُمْ‌ما

اَ روزی که دنیا هُندَم

از روزی که به دنیا آمدم

تا حالا که پا وا سِنَدم

تا حالا که پا به سن گذاشته‌ام

مِهرَبُن تِر اُمنَدی از مُمْ ما

مهربان‌تر از مادرم ندیدم

روز و شُو ، دربَندُم اَستَه

روز و شب در بندِ من بود

هَمْ عَسل ، هَمْ کَندُمْ اَستَه

هم عسلم بود، هم قندم

گیریخ و لبخَندُم اَستَه مُمْ ما

گریه و لبخندم بود، مادرم

وَختِ دَرد و روز شادی

وقتِ درد و روزِ شادی

تو زندُن و تو آزادی

در زندان و در آزادی

غیر اَ مُمْ هیچ کَه نَمُند پیشُم

جز مادر هیچ‌کس پیشم نماند

هَر جا بشَم ، هَر جا برَم

هر جا باشم، هر جا بروم

با دِل خاش ، یا که وا غم

با دلِ خوش یا با غم

چهرَه ی مُمْ ما پیش رومِن

چهرهٔ مادرم پیشِ روی من است

هی روزگار

هی روزگار!

لَطیف و پاک ، مِثل شَبْنم

لطیف و پاک، مثلِ شبنم

نُم خاشی حاجی مَریَم

نامِ خوشِ حاجی مریم

دور بَشِت از وجودی غم مُمْ ما

غم از وجودش دور باد، مادرم