یادُمِن

یادُمِن روزُن خوبِ مَدرسَه

یادم هست روزهای خوبِ مدرسه

یادُمِن وَختی دل مه بی کَسَه

یادم هست وقتی دلم بی‌کس بود

یادُمِن تهنا خودُم یارُم اَرُم

یادم هست تنها خودم بودم و با یارم می‌رفتم

شُنَهادَه کوه غم رو جگِرُم

کوهِ غم را روی جگرم گذاشته بودند

مِه هَنوزَم تو شُوِستُن خُنَه مِن

من هنوز هم در شبستانِ خانه‌ام

هَنوزَم وردِ لُوُم بِیتِ غمِن

هنوز هم ورد زبانم بیتِ غم است

اِی خُدا کاری بُکُ بِی مه از یاد نَبَره

ای خدا، کاری کن که مرا از یاد نبرد

اُ هَمَه خاطِرهَ اُ یَه دُفه باد نَبَره

که آن همه خاطره را یک‌دفعه باد نبرد