کیف چرمی (1)

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

ظهرِ تابستان بود؛ هوا خیلی داغ بود و کار و کاسبی هم خراب.

جمال با بدبختی ماشین را زد توی پارکینگ و همین‌طور زیرِ لب فحش می‌داد؛ خودش هم نمی‌فهمید به چه کسی فحش می‌دهد: به سازندهٔ آپارتمان، به ماشینی که فرمانش نمی‌چرخید، به خودش یا...

از حمام که بیرون آمد کمی آرام‌تر شد. درِ یخچال را باز کرد، ولی هیچ چیزِ به‌دردبخوری تویش نبود، جز چند تا نان خشک، یک ظرف ماست که درش باز بود و تقریباً یک هفته‌ای در یخچال مانده بود، یک قوطیِ نیمه‌پرِ لوبیا که از شامِ دیشب اضافه آمده بود، و چند قوطی و پلاستیک که خودش هم نمی‌دانست تویشان چیست.

هر وقت مادر و پدرش از بستک می‌آمدند، یک مشت خوراکی و خرت‌وپرت برایش می‌آوردند که البته بیشترِ از نصفش اصلاً به کارِ جمال نمی‌آمد.

بعد از خوردنِ لوبیا خودش را انداخت روی تخت که سرِ ظهر چرتی بزند. فکرش خیلی مشغول بود: فکرِ ننه و بابایش، خرجِ مدرسهٔ خواهرِ کوچکش حوریه، خرج‌های سرِ برجِ خودش، کرایهٔ خانه، هزینهٔ دانشگاه و هزار فکرِ دیگر....

مدتی در تخت غلت زد؛ حس می‌کرد اصلاً نخوابیده. نگاهی به ساعت کرد و دید ساعت چهار و نیمِ عصر است و الان بیش از دو ساعت است که خوابیده. با هزار زور و ضرب خودش را از تخت کَند و رفت سرِ کار.

***********

- آقا دربست

- کجا ؟

- بلوکی ، چند میری قربان ؟

- سه تومن

- بابا چه خبره ...

- همینه که هست

- باشه بریم ولی یه ذره سریع لطفا چون عجله دارم

جمال توی دلش گفت: این روزها همه عجله دارند...

مسافرش جوانی نسبتاً توپُر و خوش‌لباس بود، با موهای مرتب و خوش‌برخورد، با یک کیفِ چرمی در دست. با اینکه عرق کرده بود، تنش بوی ادکلنِ خوبی می‌داد.

جمال با لحنی مؤدبانه پرسید:

- دانشجویی ؟

- بله

- اتفاقا منم دانشجو هستم . ترم چندی؟

- چه جالب من ترم سه ام ، شما چی؟

جمال خوشحال شد و با غرور گفت:

- من این ترم آخرمه . زبان می خونم . شما چی می خونی؟

- آفرین پس تمومی ، من ارشد حقوق می خونم ، البته دانشگاه تهران .

تا گفت ارشدِ دانشگاه تهران، جمال کمی خجالت کشید، دست و پایش را جمع کرد و آرام گفت:

- موفق باشی .

**********

جمال نگاهی به ساعتش کرد؛ تقریباً شش و نیم بود، ولی هوا هنوز روشن بود.

- آقا مستقیم

- بفرما

تا مسافر توی ماشین نشست، متوجهِ یک کیف چرمی شد:

- آقا این کیف مال شماست

جمال تا کیف را دید یادِ همان مسافرِ دانشجو افتاد و فوری و بی‌مکث گفت:

- بله مال منه .

شب که به خانه رسید پول‌هایش را شمرد؛ کاسبیِ آن شب بد نبود. برای خودش یک پیتزا گرفت با دو سه قوطی آبجوی خنک. کنترلِ تلویزیون را برداشت و همین‌طور که آبجو می‌خورد بی‌هدف کانال عوض می‌کرد. همهٔ فکرش پیشِ کیف بود. خیلی با خودش کلنجار رفت که توی کیف را نگاه کند یا نه.

صبح که بیدار شد دید تلویزیون روشن است. سرش درد می‌کرد؛ دو تا کدئین بالا انداخت و رفت سرِ کار.

فکرِ کیف کلافه‌اش کرده بود. با خودش می‌گفت:

- من که معلوم نیست صاحبِ کیف را پیدا کنم. ثانیاً معلوم نیست توی کیف چیست؟ شاید سرِ بریده تویش باشد. بالاخره خودش را قانع کرد...

تقریباً ساعت ده شب بود که به خانه برگشت و سریع رفت سراغِ کیف...

(پایان قسمت اول)

خالو مجید