کیف چرمی (2)

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

تا در کیف را باز کرد، خشکش زد؛ سه دسته اسکناس هزاردرهمی به چشمش خورد.

چند ثانیه نگاه کرد و بقیهٔ کیف را گشت... یک فندک استیل خیلی قشنگ، چند تا

کاغذ و خودکار، دو پاکت سیگار و...

پول‌ها را درآورد و خوب نگاهشان کرد؛ نوِ نو بودند.

حسی داشت که خودش هم نمی‌فهمید چیست؛ مخلوطی از حس خوب، بد یا ترس...

وسایلش را جمع کرد، همه را گذاشت داخل و درش را بست. کیف را هم برد پشت کمد جاسازی کرد و رفت سر کار.

تقریباً سرِ شب بود که تلفنش زنگ خورد؛ عظیم بود، هم‌کلاسی‌اش در دانشگاه:

- الو، سلام عظیم

- سلام آقا جمال، امشب برنامه‌ات چیست؟ تنهایی؟

- آره، چطور مگر؟

- حالم گرفته است؛ می‌خواهم با تو حرف بزنم. یک شیشه هم گرفته‌ام که با هم بنشینیم.

- باز چه شده؟ شهناز سر کارت گذاشته؟ بابا، تو هم ولش کن.

- آره دیگر؛ اذیت نکن جمال، نیاز دارم حرف بزنم.

جمال که نمی‌توانست به عظیم جواب رد بدهد، گفت:

- یک ساعت دیگر من خانه‌ام، بیا.

جمال هنوز ماشین را توی پارکینگ نگذاشته بود که عظیم رسید. با هم رفتند بالا و بساط شامشان را پهن کردند

و عظیم شروع کرد به درد دل:

- من هر چه کشیده‌ام از دست پدرش است. خودش حرفی ندارد. اگر یک درآمد درست‌وحسابی داشتم، دیگر هیچ حرفی نداشتند. مشکل من فقط پول است و بس؛ اگر پول داشتم

...

- ای بابا، مشکل تو از خودت است...

هنوز حرفش را تمام نکرده بود که عظیم پرید وسط حرفش:

- تو هم مثل پدرم گیر داده‌ای! من اگر می‌خواستم مثل تو بشوم که هیچ. آدم باید

یک درآمد درست داشته باشد... مگر خودت که مثلاً کار می‌کنی، کم گرفتاری داری؟

هر روز داری می‌نالی...

جمال که مدام توی فکر آن پول‌ها بود، به عظیم گفت:

- تو اگر یک پول زیادی پیدا کنی، چه کار می‌کنی؟

- هههه، این چه سؤالی است... سؤالِ خیالی می‌پرسی! ما اگر این شانس‌ها را داشتیم...

- نه، جدی؛ اگر پیدا کنی چه کار می‌کنی؟

- چه کار می‌کنم؟ معلوم است. پیش ایسوف کهره یک قایق دیده‌ام؛ ۲۲۰ انژکتور

بسته‌اند روی بدنهٔ اسکیت، ترِ تمیز است، فقط یک سرویس دریا رفته، و سرِ قیمتش هم

نداده‌اند. اولین کاری که می‌کنم این است که می‌روم می‌خرمش، بعد می‌اندازمش توی خط سرویسِ مشروب؛ خدا

تومان کار می‌کند... مُردم از بس حمالیِ مردم را کردم...

- دانشگاه را چه می‌کنی؟

- هه، ای بابا، تو هم دلت خوش است! من اگر پول داشتم، درس به چه کارم می‌آمد؟...

آن شب بعد از رفتن عظیم، جمال دوباره رفت سراغ کیف، پول‌ها را درآورد، شمرد و پیش خودش فکر می‌کرد، و همان‌جا خوابش برد...

صبح بلند شد و دید پول‌ها دور و برش ریخته و خودش هم حالش خوب نیست...

دیگر رغبتِ سر کار رفتن نداشت. خیلی با خودش کلنجار رفت؛ بالاخره تصمیمش را

گرفت. فقط مشکلش این بود که این همه درهم را کجا ببرد خرج کند. مسلماً در

بندر هر جا می‌برد، گیر می‌افتاد. یک‌هو یاد حرف عظیم افتاد؛ فکر خوبی بود.

می‌توانست خرده‌خرده پولش را به جنس تبدیل کند و این‌جا بفروشد؛ هم پولش خرج

می‌شد و هم درآمدش خوب بود. مشکل بعدی‌اش عظیم بود که با اینکه آدمِ کاملاً

قابل اعتمادی بود، نمی‌توانست جلوی دهانش را بگیرد؛ ولی چاره‌ای نبود. آخرش دل را

به دریا زد و به عظیم زنگ زد:

- سلام جمال، چطور این موقع زنگ زده‌ای؟ دیشب خوب خوابیدی؟

- سلام. عظیم، هر جا هستی زود بیا، کارت دارم.

- خیر باشد، برنامه چیست؟

- گفتم زود بیا، حرف مفت نزن.

عظیم بعد از نیم ساعت پیدایش شد...

- چه خبرت است جمال؟ چه شده؟ خیر باشد...

- حرف دیشبت یادت هست؟

- چه؟ دربارهٔ شهناز؟

- نه بابا، قایق و دریا و بار و...

- آره، چرا مگر؟

- فقط باید قول بدهی که بین خودمان بماند؛ خیلی مهم است.

عظیم که آدم شوخ‌طبعی بود، با نیشخند گفت:

- ای بابا، حالا چه شده که این‌قدر نگرانی؟ نترس، به کسی نمی‌گویم. دیگر چه غلطی کرده‌ای؟ راستش را بگو...

- جدی باش عظیم. یک پولی دستم آمده؛ می‌خواهم یک مقدار، امتحانی، برویم جنس بیاوریم.

- اِه، چقدر می‌شود؟ از کجا آورده‌ای؟

- چه کار داری؟ فکر کن مال خودم است... پایه هستی یا نه؟

- من مخلصتم... می‌خواهی همین الان زنگ بزنم به ایسوف کهره تا معامله را جور کنیم؟

(پایان قسمت دوم)