کیف چرمی (3)

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

در دفترش نشسته بود و پیشنهادهای شرکت‌های چینی را بررسی می‌کرد. خیلی وقت بود که می‌خواست در قشم دفتری بزند، ولی هر دفعه مشکلی پیش می‌آمد. این دفعه موردِ خوبی گیرش آمده بود که خیلی وسوسه‌انگیز بود. فکر کرد هر طور شده باید دفترِ قشم را راه بیندازد.

با خودش گفت:

- با این پیشنهادِ خوب دیگر بابا نمی‌تواند مخالفت کند. این دفعه که برای تجهیزِ دفتر رفتم بندر، باید دنبالِ یک دفترِ خوب در قشم هم باشم تا این معامله از دست نرود؛ سودِ خوبی از تویش درمی‌آید...

شهریار جوانی بندری بود که به‌خاطرِ تحصیلات و کارِ پدرش با خانواده در تهران زندگی می‌کرد. یک شرکت بازرگانیِ نسبتاً بزرگ هم داشتند. از وقتی شهریار کارهای شرکت را دست گرفته بود، خیلی پیشرفت کرده بودند و پدرش هم که دیده بود شهریار شرکت را خوب می‌گرداند، زیاد در کارش دخالت نمی‌کرد.

البته پدرِ شهریار که آدمی خودساخته بود و از بچگی با هزار زحمت شرکت را به اینجا رسانده و خانواده را بالا کشیده بود، خیلی هم به شهریار رو نمی‌داد و اگر یک وقت اشتباه می‌کرد، حسابی حرف بارش می‌کرد. مثلاً یک دفعه که خودش به سفرِ اسپانیا رفته بود، به‌خاطرِ سهل‌انگاریِ شهریار یکی از چک‌های شرکت سرِ موقع پاس نشده بود و وقتی از مسافرت برگشت، خیلی به شهریار گیر داده بود.

تازگی یک دفترِ بزرگ و شیک در بندر گرفته بودند که داشتند آماده‌اش می‌کردند. شهریار خیلی اصرار داشت که یک دفتر هم در قشم بزنند، اما پدرش چندان موافق نبود و همیشه می‌گفت:

- ان‌شاءالله اگر دفترِ بندر جواب داد و جا افتاد، بعد یک فکری هم برای قشم می‌کنیم؛ مگر اینکه یک موقعیتِ استثنایی جور شود.

بالاخره با اصرارِ زیادِ شهریار و پیشنهادِ همکاریِ شرکتِ چینی که پیش آمده بود، موافقت کرد و کارهای راه‌اندازیِ دفترِ قشم را به عهدهٔ شهریار گذاشت.

************

شهریار از فرودگاه مستقیم رفت و سری به دفتر زد. وقتی در را باز کرد، دید کارگرها دارند کاغذدیواری نصب می‌کنند. از طرحِ کابینت هم که تازه آماده شده بود خوشش آمد. روی هم رفته از کار راضی بود، ولی به روی خودش نیاورد و به پیمانکارش گفت:

- یک ماه است و هنوز کاغذدیواری‌ات را نزده‌ای؛ کابینتت بد نشده، ولی سرعتت خیلی پایین است...

صوفی، پیمانکارِ تزئیناتِ دفتر، که از دیدنِ شهریار هم خوشحال بود و هم ترسیده بود، گفت:

- مهندس، تا جنس‌هایمان از تهران برسد خیلی طول کشید. پرده را هم اگر الان پولی بدهی، می‌گویم سریع بفرستند تا نصب شود.

- یک دفعه شد ما بیاییم و تو حرفِ پول نزنی؟

- ای بابا مهندس، شما خودتان بهتر می‌دانید؛ این تهرانی‌ها تا پولِ نقد حواله نکنی، هیچ کاری برایت انجام نمی‌دهند.

- این هم از بی‌عرضگیِ خودتان است که تهرانی و ترک و لر سوارتان شده‌اند. الان خودِ جنابعالی چند تا نیروی بندری داری؟

صوفی سرش را پایین انداخت و گفت:

- بندری‌ها کاربلد نیستند.

شهریار عصبانی شد و گفت:

- همین چهار تا آدم مثلِ شما بندر را گرداندند که حالا وضعمان این است! بندری که مثلِ شما باشد، معلوم است که همشهری‌هایش به جایی نمی‌رسند. مگر این استادکارِ افغانی که الان داری، پارسال کاربلد بود؟ به او کار دادند و یاد گرفت. اگر یک بندری هم کنارِ دستش بگذاری، او هم یاد می‌گیرد و به چهار نفرِ دیگر هم یاد می‌دهد.

صوفی که حوصلهٔ حرف‌های شهریار را نداشت و می‌خواست هرچه زودتر پول بگیرد، گفت:

- شما درست می‌فرمایید؛ چشم مهندس، سعی می‌کنم به بندری‌های خودمان هم کار یاد بدهم.

- این همه حرف زدم، ولی کو گوشِ شنوا... خب، حالا بگو چقدر پول می‌خواهی؟..

شهریار یک چک به صوفی داد و باز هم سفارش کرد که از نیروی بندری استفاده کند و از دفتر بیرون آمد.

اول سری به بانک زد و از حسابِ ارزی مقدارِ زیادی پول برداشت. باید سریع می‌رفت صرافی و پول را تبدیل می‌کرد.

- آقا، دربست!

- کجا؟

- بلوکی؛ چند می‌بری قربان؟

- سه تومن.

- بابا چه خبره...

- همینه که هست.

شهریار که حوصلهٔ چانه زدن نداشت، سوار شد و گفت:

- باشه بریم، ولی یه ذره سریع لطفاً، چون عجله دارم.

راننده جوانی خوش‌تیپ و هم‌سن‌وسالِ خودش بود و از ماشینش معلوم بود که آدمِ باسلیقه‌ای است. شهریار همین‌طور زیرچشمی راننده را برانداز می‌کرد که راننده پرسید:

- دانشجویی؟

- بله.

- اتفاقاً منم دانشجو هستم. ترم چندی؟

- چه جالب! من ترم سه‌ام، شما چی؟

- من این ترم آخرمه. زبان می‌خونم. شما چی می‌خونی؟

- آفرین، پس تمومی. من ارشد حقوق می‌خونم، البته دانشگاه تهران.

تا شهریار گفت «دانشگاه تهران»، متوجه شد که راننده خودش را جمع کرد و خجالت کشید. با خودش گفت:

- کاش نگفته بودم؛ بنده‌خدا کم آورد...

شهریار می‌خواست ادامه بدهد، ولی دیگر با هم حرفی نزدند.

از ماشین پیاده شد و به طرفِ صرافی رفت. دمِ درِ صرافی، انگار یک سطل آبِ یخ روی سرش ریخته باشند، درجا خشکش زد: متوجه شد کیفِ چرمی‌ای که پول‌ها تویش بود نیست. خیلی ترسید..... فوری به صوفی زنگ زد:

- سلام صوفی، من کیفم را توی دفتر جا نگذاشته‌ام؟

- سلام مهندس، بله؛ همان کیفِ بزرگِ سیاه که چک تویش بود؟ گذاشته‌ای توی اتاق.

- نه بابا، کیفِ چرمیِ قهوه‌ای...

- نه مهندس، وقتی رفتی روی شانه‌ات بود؛ با خودت بردی.

شهریار یادش آمد که بعد از دفتر به بانک رفته بود. با ناامیدی به بانک هم زنگ زد و آنجا هم جوابی نگرفت. تنها کاری که می‌توانست بکند تماس با تاکسیرانی و کلانتری بود.

حالا مانده بود جوابِ پدرش را چه بدهد؛ ۳۰۰ هزار درهم پولِ کمی نبود....

(پایان قسمت سوم)