یادتن (قسمت 13)

یادِتِن آدم ساده هَستَریم / یادِتِن که بی اِفاده هَستَریم

یادت هست آدم‌های ساده‌ای بودیم؟ / یادت هست که بی‌افاده بودیم؟

زیر پامُو پَریتَک غُالی نَهَ / لَوِ مواَ خَندهُ خالی نَهَ

زیرِ پایمان پاره‌حصیر بود، قالی نبود / لبمان از خنده خالی نبود

دِلِمُو شاهِن اَ مِهرَبُنی یَهَ / رو لُوُ کِصِ ه یِ هَمزَبُنی یَهَ

دلمان لبریز از مهربانی بود / روی لب قصهٔ همزبانی بود

باشه که زِندگِیمُ تِراز نَهَ / دَسِمُو پیشِ کسی دراز نَهَ

گیرم که زندگی‌مان تراز نبود / دستمان پیشِ کسی دراز نبود

باشَه که سُفره ی َ رَنگین مُنَهَ / یه نفر آدم غمگین مُنَهَ

گیرم که سفرهٔ رنگین نداشتیم / یک نفر آدمِ غمگین نداشتیم

همه جا مِهرُ وفا بَدِی نَهَ / گَپ اَ بومی گَپ اَ سرحدی نَهَ

همه جا مهر و وفا بود، بدی نبود / حرف از بومی و حرف از سرحدی نبود

یادِتِن ما دگه دَه مرد نَهَریم / اسیر تریاک وُ اِی گَرد نَهَریم

یادت هست ما اهلِ دردسر نبودیم / اسیرِ تریاک و این گَرد نبودیم