فاتک (6)

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

فاتک رفت از خانهٔ همسایه به موبایلِ همکارش، نرگس، زنگ زد و از او خواهش کرد کارهایش را انجام بدهد، چون باید پدرش را به درمانگاه ببرد و امروز نمی‌تواند سرِ کار بیاید. نرگس به او گفت: «اصلاً نگران نباش، خودم ردیفشان می‌کنم.» پدر فاتک از درد چشم تا صبح نخوابیده بود. هوای گرم و بادِ گرمِ پنکه هم باعث می‌شد خالو کمبر عرق کند و چشمش بیشتر بسوزد. صبح زود فاتک پدرش را برداشت، وانت دربست گرفت و او را به درمانگاه رساند. سه چهار ساعت طول کشید تا نوبت پدر فاتک رسید. دکتر چشم پدر فاتک را معاینه کرد و گفت: «فعلاً این قطرهٔ ضدالتهاب را بگیرید و توی چشمش بریزید، ولی در اولین فرصت باید او را پیش چشم‌پزشک ببرید، چون وضع چشم‌هایش خیلی خراب است.» فاتک پدرش را به خانه رساند و یادش آمد که دخترخاله‌اش مهرانگیز توی مطب یک چشم‌پزشک کار می‌کند. تاکسی گرفت و رفت سراغ مهرانگیز. مهرانگیز که مدتی از فاتک خبری نداشت، از دیدنش خیلی خوشحال شد و گفت: «بنشین، همین الان به راضیه زنگ می‌زنم.» تلفن مهرانگیز که تمام شد گفت: «ساعت شش برو تا لای مریض‌ها تو را بفرستد داخل.» بعد صدا زد: «آقای کمالی، بی‌زحمت دوتا نسکافه برای ما بیاور.» آقای کمالی، آبدارچی شرکت، دو نسکافه توی لیوان‌های قشنگِ دسته‌دار آورد و تا چشمش به فاتک افتاد از مهرانگیز پرسید: «همان دخترخاله‌ات است که می‌گفتی می‌خواهد اینجا استخدام شود؟ چقدر خوشگل است!» فاتک خنده‌اش گرفت؛ چون آقای کمالی با اینکه سن و سالی نداشت، کف دست و موی سرش را حنا بسته بود. مهرانگیز خنده‌ای کرد و جواب داد: «نه آقای کمالی، این فاتک است، دوستِ جان‌جانیِ من.» آقای کمالی سلام کرد و با لحنی مثل تبلیغات سینمایی گفت: «به بزرگ‌ترین شرکت تجاری در دنیای مجازی خوش آمدید!» و قاه‌قاه خندید. فاتک و مهرانگیز هم زدند زیر خنده. آقای کمالی دستی به روسری فاتک کشید و گفت: «چه روسری قشنگی داری، حتماً از سیتی‌سنتر خریده‌ای؟» فاتک خودش را کنار کشید و گفت: «نه، نامزدم خریده.» مهرانگیز گفت: «نترس، آقای کمالی خیلی مرد خوبی است.» آقای کمالی دستش را مثل نگهبان‌ها خم کرد و گفت: «من کبریتِ بی‌خطرم!» و سه نفری دوباره زدند زیر خنده. یک‌دفعه صدای سرفه‌ای بلند شد. آقای کمالی دست و پایش را جمع کرد و گفت: «یالله بروم که حاجی باروت آمد.» فاتک پرسید: «حاجی باروت دیگر کیست؟» مهرانگیز جواب داد: «حسابدار ارشد شرکت است، ولی همه‌کاره است؛ چون این شرکت پروژه‌های دولتی انجام می‌دهد و او هم جزو دار و دستهٔ خودشان است.» یک آقای مسنِ ریشو که یقه‌اش را محکم تا دکمهٔ آخر بسته بود، همان‌طور که به زمین نگاه می‌کرد پرسید: «خانم بهادری، پروندهٔ شرکت آوا خدمت شماست؟» مهرانگیز که پیش از ورود حاجی باروت روسری‌اش را جلو کشیده و گره‌اش را سفت کرده بود جواب داد: «دادمش به آقای محسنی، حاج‌آقا.» حاجی باروت زیر لب گفت: «مؤید باشید» و بی‌آنکه نگاهی به آن سه نفر بیندازد برگشت که برود، که آقای کمالی پرسید: «حاجی، آخرش این نماز وحشت را یاد ما ندادی!» حاجی برگشت، لبخندی زد و با لحنی نیمه‌جدی گفت: «دست بردار آقای کمالی!» و زیر لب به شوخی گفت: «بر شیطان و بچه‌شیطان لعنت.» مهرانگیز به فاتک گفت: «تنها کسی که جرئت دارد با او شوخی کند آقای کمالی است.» آقای کمالی گفت: «آن‌قدر عبوس است که با یک من زولبیا هم نمی‌شود قورتش داد!» فاتک خداحافظی کرد که برود، مهرانگیز گفت: «بنشین، هنوز زود است، می‌خواهم یک خبر خوش به تو بدهم.» و بی‌معطلی گفت: «هفتهٔ دیگر عقد خواهرم است.» فاتک با خوشحالی گفت: «چه خوب!» آقای کمالی گفت: «پس ما را دعوت نکرده‌اند؟» مهرانگیز جوابش را داد که فعلاً عقد نکرده‌اند، وقتی هوا خنک شد عروسی می‌گیرند؛ و هندوانه زیر بغل آقای کمالی گذاشت و با خنده گفت: «مگر ما چند تا آقای کمالی داریم؟» آقای کمالی گفت: «قربان همین خواهرِ نازنینِ خودم بروم.» مهرانگیز گفت: «آقای کمالی، نگاه کن ببین اسماعیل هست؛ بگو اگر کاری ندارد فاتک را برساند، چون راهش خیلی دور است.» آقای کمالی به شوخی گفت: «می‌نشانمش ترکِ دوچرخهٔ خودم و می‌رسانمش!» و بلندبلند خندید. مهرانگیز هم با خنده گفت: «برو، این‌قدر کرم نریز!»

فاتک اسم و مشخصات پدرش را نوشت و پرونده را به راضیه داد. راضیه گفت: «بنشین، الان صدایت می‌زنم. مهرانگیز خیلی سفارشت را کرده.» و پرسید: «خیلی با هم دوستید؟» فاتک جواب داد: «من و مهرانگیز و زیبا توی مدرسه همیشه با هم می‌گشتیم.» راضیه گفت: «چقدر خوب.»

دکتر چشم‌های پدر فاتک را حسابی معاینه کرد، چراغ اتاق را خاموش کرد و گفت: «می‌تونی علامت‌های روی دیوار رو ببینی؟» پدر فاتک جواب داد: «نه.» دکتر دوباره پرسید: «اون بزرگ‌ها رو هم نمی‌تونی ببینی؟» به‌جای پدر، خود فاتک جواب داد که از دیروز تا حالا دیگر هیچ‌جا را نمی‌بیند. دکتر چند بار دیگر چشم‌های خالو کمبر را حسابی معاینه کرد و گفت: «چشماش آب مروارید آورده و چون ازش مراقبت نکرده، وضع چشماش خراب شده؛ باید هرچه سریع‌تر عمل بشه. می‌نویسم بهتون وقت عمل بدن.» راضیه دفتر مخصوصی مثل تقویم باز کرد و گفت: «دکتر نوشته باید هرچه زودتر عمل شود، ولی فکر نکنم به این زودی بتوانم برای پدرت وقتی گیر بیاورم، چون وقت‌ها همه پر است؛ ولی اگر کسی کنسل کرد، حتماً سعی می‌کنم وقتش را به شما بدهم.» فاتک پرسید: «فکر می‌کنی خرج عملش چقدر بشود؟» راضیه فکری کرد و گفت: «زیاد نمی‌شود، فکر می‌کنم همین حدود یک و نیم بشود.» فاتک گفت: «من خودم توی بیمارستان کار می‌کنم.» راضیه گفت: «چه خوب! اگر بتوانی تخفیف بگیری که دیگر بهتر...»

ادامه دارد