فاتک4

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

فاتک نه از لباسِ خودش خجالت می‌کشید، نه از لباس‌های کهنهٔ مادر و پدرش. فاتک به خودش گفت: «من و خانواده‌ام که نرفته‌ایم خانهٔ فیصل که خجالت بکشیم؛ آن‌ها آمده‌اند خانهٔ ما و بهتر است ما را همین‌طور که هستیم ببینند؛ چون اگر قرار باشد از همین حالا همدیگر را گول بزنیم،

فایده‌ای ندارد.» فقط یک چیز خیلی اذیتش می‌کرد: خیلی دلش می‌خواست از مهمان‌ها پذیرایی کند، ولی جز چای هیچ چیزی نداشتند که جلوی مهمان بگذارند.

مادر فیصل رو کرد به طرف مادر فاتک و گفت: «پس گلِ ما، آقا فیصل که معرفِ حضورِ فاطی هستند، اظهار علاقه کرده‌اند که فاطی را نشان کنند تا اگر با هم به توافق رسیدند، با او عروسی کنند.» در صورتی که فیصل همین چند دقیقه پیش زنگ زده بود و به خواهرش سفارش کرده بود که هر طور شده همین امشب قول و قرارِ عروسی را بگذارند، و هانیه، خواهر فیصل، به دروغ گفته بود که دوستش شراره از شیراز زنگ زده. مادر فاتک نگاهی به پدر فاتک کرد و پدر فاتک بلافاصله پرسید: «چقدر می‌خواهید بدهید؟» مادر فیصل مثل یک مشتری حرفه‌ای سؤال پدر فاتک را به خودش برگرداند و گفت: «مبلغش را شما تعیین کنید؛ چقدر حاضر (نقد) می‌خواهید و چقدر غایب (عندالمطالبه).» پدر فاتک نگاهی به مادر فاتک کرد و مادر فاتک گفت: «خودتان می‌دانید که ما فقط همین یک دختر را داریم.» مادر فیصل جواب داد: «ما هم فقط همین آقا فیصل را داریم که خیلی از دخترها و آشنایانِ تحصیل‌کردهٔ فامیل از خدایشان است با آقا فیصل عروسی کنند، چون از خودش مغازه و خانه و ماشین دارد. چند نفر از فامیل‌های پدرش در قطر خیلی دلشان می‌خواست دخترشان را به فیصل بدهند، ولی مثل اینکه قسمت بوده...» هانیه حرف مادرش را قطع کرد و گفت: «مامان، اسم خانم دکتر شیرازی چی بود؟» به جای مادر فیصل، پدر فیصل جواب داد: «منصوره.» مادر فیصل گفت: «بابات بهتر می‌شناسه، چون دختر پسرخالهٔ باباته.» و رو کرد به مادر فاتک و گفت: «آقا فیصل خیلی خاطرخواه دارد، ولی چشمش دنبال فاطیِ شماست.» مادر فاتک با سادگی جواب داد: «ان‌شاءالله خیر است.»

دو طرف شروع کردند به چانه زدن سرِ نرخِ فاتک، و فاتک از ناراحتی شروع کرد به جویدن انگشتش؛ چون یک نفر هم از فاتک نپرسید که آیا دلش می‌خواهد زنِ فیصل شود یا نه. بالاخره قرار شد پنج میلیون نقد بدهند و پنجاه سکهٔ طلا، و هفتهٔ بعد همه در خانهٔ پدر فیصل در گلشهر جمع شوند و فاتک را نشان کنند. مادر فیصل موقع رفتن به فاتک گفت: «معلوم است خیلی واردی که توانسته‌ای دلِ فیصلِ مشکل‌پسندِ ما را به دست بیاوری» و بلند خندید. حرفی که انگار مثل خنجر تا دسته رفت توی دلِ فاتک. فاتک می‌خواست فریاد بزند و بگوید: «نمی‌خواهم، نمی‌خواهم!» می‌خواست بگوید: «این آقا فیصلِ شماست که هر روز خودش را به من می‌مالید؛ این آقا فیصلِ شماست که ده بار آمده درِ خانهٔ ما!» ولی به خاطر پدر و مادرِ فقیرش، که فکر می‌کردند می‌توانند با فروختن فاتک به نوایی برسند، هیچ نگفت و بی‌صدا گریه کرد.

هانیه هم با خنده گفت: «فاطی، وقتی با فیصل اومدی خونه‌مون، بیشتر با هم آشنا می‌شیم.» فقط هانیه فاتک را بوسید؛ ولی نه هانیه و نه مادر فیصل، هیچ‌کدام با مادر فاتک روبوسی نکردند و این خیلی به فاتک برخورد.

هانیه پشت فرمان نشست و مادرش بغل دستش، و به نظر آمد پدر فیصل هم از ناچاری درِ عقب را باز کرد و روی صندلی عقب لم داد. هنوز راه نیفتاده بودند که مادر فیصل گفت: «به نظر میاد دختره لاله.» پدر فیصل گفت: «اتفاقاً همین به درد فیصل می‌خورد؛ چون دخترهای دیگر وقتی می‌آیند دمِ دکان، به‌زور شماره تلفنشان را به فیصل می‌دهند، ولی این یکی به خاطر نجابتش کارش را به این راحتی ول کرد.» مادر فیصل با عصبانیت جواب داد: «آدمای گدا گشنه همین نجابت هم نداشته باشن باید برن بمیرن.» هانیه گفت: «خدا کنه حق با فیصل باشه.» مادر فیصل پرسید: «چی شده مگه؟» هانیه با خنده جواب داد: «فیصل می‌گفت: تا حالا دوست‌پسر نداشته!» مادرِ هانیه خیلی محکم گفت: «شب عروسی معلوم میشه.» پدر فیصل گفت: «وقتی کار از کار گذشت، چه کاری می‌توانی بکنی؟» مادر فیصل جواب داد: «من آدمی نیستم که بی‌گدار به آب بزنم؛ تو عقدنامه قید می‌کنم که اگه باکره نباشه باید بره پی کارش!»

وقتی پدر فاتک خوابید، مادر فاتک دستی روی سرِ فاتک کشید و گفت: «خدا را شکر که یک شوهرِ پولدار گیرت آمد.» فاتک می‌خواست بگوید هنوز معلوم نیست، ولی برای اینکه دلِ مادرش نشکند فقط لبخند زد. مادر فاتک دوباره گفت: «آقا سید سلیمان خودش همهٔ این‌ها را درست کرد.» فاتک چشمش از این قضیه آب نمی‌خورد، ولی به روی خودش نیاورد تا مادرش دلخور نشود...

ادامه دارد