فاتک (10)

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

فاتک به زیبا تلفن کرد که عصر بیاید و مادرش را به خانهٔ فیصل ببرد تا لباس‌ها و طلاهایی را که فیصل برایش خریده بود پس بدهد. زیبا آمد و گفت: «صبر کن ببینیم چه برایت خریده‌اند.» درِ چمدان را باز کرد و لباس‌ها را زیر و رو کرد، ولی به احترام فاتک چیزی نگفت. فاتک یک‌دفعه چیزی یادش آمد. هر سه النگوی طلایی را که فیصل خریده بود از دستش درآورد و آهی کشید؛ انگار طوقی را از دور گردنش برداشته باشند. زیبا متوجه شد که چشم‌های مادرِ فاتک پر از اشک است و مدام با جلبیلش (روسری) بینی‌اش را می‌گیرد تا اشک‌هایش سرازیر نشود. زیبا چمدان را در صندوق عقب ماشین گذاشت، درِ جلو را برای مادرِ فاتک باز کرد و ماشین راه افتاد. فاتک روی حصیر دراز کشید و به پنکهٔ سقفی خیره شد که همین‌طور می‌چرخید. فاتک بی‌اختیار با خودش گفت: «پنکه تا وقتی می‌چرخد باد تولید می‌کند؛ اگر بایستد دیگر هیچ کاری از آن برنمی‌آید.» و تصمیم گرفت هیچ‌وقت در زندگی از حرکت نایستد.

ماشین جلوی خانهٔ فیصل ایستاد.

زیبا برای اینکه یک وقت خانوادهٔ فیصل چیزی به مادرِ فاتک نگویند و ناراحتش نکنند، گفت: «مادر، تو بنشین، من خودم تحویلشان می‌دهم.» زیبا چمدان را از صندوق عقب درآورد و زنگ زد. مادرِ فیصل از پشت آیفون پرسید: «با کی کار داری؟» زیبا گفت: «من دوستِ فاتکم؛ وسایل پسرتان را پس آورده‌ام.» مادرِ فیصل در را باز کرد و (به فارسی) گفت: «ذلیل‌مرده زنگ زده بود به هانیه که لباس‌ها رو پس می‌آره.» هانیه دوان‌دوان دمِ در آمد. مادرش گفت: «مادرجان، نگاه کن طلاها رو ورنداشته باشه.» پیش از آنکه هانیه درِ چمدان را باز کند، زیبا گفت: «اگر می‌خواست طلاها را بردارد، با پسرتان به هم نمی‌زد.» مادرِ فیصل گفت: «خیلی هم بهتر! من اتفاقاً نذر کرده بودم که این وصلت سر نگیرد. می‌دانستم اگر این بی‌سروپا بیاید توی خانوادهٔ ما، باعث آبروریزی می‌شود.» زیبا گفت: «اگر یک بار دیگر به خواهرم چیزی بگویی، هر چه از دهانم درآمد بهت می‌گویم.» مادرِ فیصل پرسید: «تو خواهرشی؟ پس تا حالا کجا بودی؟» زیبا جواب داد: «دوستم است، ولی مثل خواهرم است.» مادرِ فیصل گفت: «برو به این دخترهٔ سبک بگو: بدبختِ بی‌همه‌چیز، با دست خودت سنگ به بختت زدی؛ حالا مجبوری سرِ خیابان بایستی تا سوارت کنند.» زیبا گفت: «اگر یک بار دیگر از این حرف‌ها به خواهرم بزنی، با همین کفش می‌زنم توی دهانت تا پر از خون شود.» و به طرف ماشین راه افتاد. هانیه (به فارسی) گفت: «بیا بریم تو مامان، الان همسایه‌ها میان، زشته.» مادرِ فیصل جوابِ زیبا را داد: «برو گم شو، کثافتِ لگوری!» زیبا همان‌طور که درِ ماشین را باز می‌کرد گفت: «کثافت تویی که بلد نیستی مثل آدم حرف بزنی. بسوز، بدبخت! برو بنشین توی تشتِ آب یخ.»

مادرِ فاتک با سینیِ شربت وارد شد و گفت: «فاتک، این سینی را بگیر تا قلیان را بیاورم.» مادرِ فاتک چند پُک به قلیان زد و به زیبا گفت: «بفرما، که دود افتاد (چاق شد).» زیبا گفت: «ببخشید، من تنباکوی گزیر نمی‌توانم بکشم.» مادرِ فاتک گفت: «گزیر نیست؛ برایت تنباکوی معسل درست کرده‌ام.» زیبا گفت: «دستت درد نکند.» زیبا داشت ماجرا را تعریف می‌کرد که ماشینی جلوی خانه ایستاد و در زدند. فاتک گفت: «ما که کسی را نداریم!» مادرِ فاتک رفت در را باز کرد و خشکش زد.

فاتک گفت: «صبر کن مانتوام را بپوشم.» زیبا به مأمور نیروی انتظامی (به فارسی) گفت: «ما با ماشین خودمون میایم.» مأمور نگاهی به همکارش کرد و آن یکی گفت: «مانعی نداره.» هانیه و مادرش کنارِ افسر نگهبانِ کلانتری نشسته بودند، و مادرِ هانیه تا چشمش به زیبا و فاتک افتاد گفت: «جناب سرهنگ، خودشونن.» افسر نگهبان نگاهی به فاتک و زیبا کرد و پرسید: «کدوم یکی‌شون؟» مادرِ فیصل عمداً فاتک را نشان داد. افسر نگهبان نگاهی به فاتک کرد و حس کرد که به قیافهٔ مظلومِ این دختر نمی‌آید که بخواهد فحاشی کند. برای همین به مادرِ فیصل و هانیه گفت: «فعلاً بیرون تشریف داشته باشید.» مادرِ فیصل موقعِ رد شدن از کنار زیبا آهسته گفت: «یه بلایی سرتون بیارم که حظ کنی.» زیبا جوابش را داد: «من می‌دانم کجایت می‌سوزد؛ هیچ غلطی نمی‌توانی بکنی. قبلاً هم بهت گفتم برو بنشین توی آب یخ.» و فاتک و زیبا تمام ماجرا را برای افسر نگهبان تعریف کردند. افسر نگهبان گفت: «همه چیزو فهمیدم، ولی چون از ایشون شکایت شده باید رضایت شاکی رو جلب کنید.» زیبا گفت: «من که گفتم جناب سرهنگ، ایشون اصلاً با ما نبود؛ فقط من و مادرِ فاطمه رفتیم در خونهٔ این خانم.» افسر نگهبان گفت: «اگه نتونین رضایت این خانم رو جلب کنین، مجبوریم پرونده‌تون رو بفرستیم دادگاه.» بعد به زیبا گفت: «فعلاً این خانم (فاتک) می‌تونه با ضمانت آزاد بشه، ولی هر وقت دادگاه ایشون رو احضار کرد باید برن دادگاه.» و کاغذی جلوی زیبا گذاشت و زیبا کاغذ را امضا کرد.

زیبا به مادرِ فاتک گفت: «هر کاری کردم، فیصل گفت رضایت نمی‌دهم، چون فاتک دلم را به درد آورده.» یک‌مرتبه مادرِ فاتک گفت: «یا زیارتِ کنار! خدا خودش رحم کند؛ صدای موتورِ رحمون می‌آید.» زیبا گفت: «فاتک، تو برو توی خانه قایم شو؛ من برای رحمون یک نقشهٔ خوب دارم.» و به مادرِ فاتک گفت: «شما هیچ چیز نگو تا من برنامه‌ام را ردیف کنم.» رحمون گفت: «سلام خاله.» و نگاهش به زیبا افتاد و گفت: «سلام دخترخاله.» زیبا جواب داد: «به‌به، آقا رحمون!» رحمون پرسید: «پس فاتک کجاست؟» زیبا جواب داد: «دیر آمدی.» رحمون با عصبانیت گفت: «می‌دانستم این کورِ نکبت (پدرِ فاتک) آخرش این دختر را شوهر می‌دهد.» زیبا گفت: «آخر به تو هم می‌گویند نامزد؟» و رو به مادرِ فاتک کرد و گفت: «نامزد هم نامزدهای قدیم!» رحمون پرسید: «پس نامزدهای جدید بوق‌اند؟» زیبا گفت: «بوق نیستند، ولی بی‌غیرت‌اند.» رحمون گفت: «دمت گرم! دیگر چه؟ یک‌دفعه بگو نامردم و خیالم را راحت کن.» زیبا گفت: «بلانسبتت، ولی آخر این درست است که تو راست‌راست بگردی و فاتک را زندان کنند؟» رحمون از کوره در رفت و گفت: «کدام مادر... فاتک را زندان کرده؟» خنده‌اش گرفته بود ولی خودش را کنترل کرد و گفت: «نکن رحمون! یعنی تو خبر نداری چه بلایی سرِ فاتک آمده؟» رحمون جواب داد: «کور شوم اگر خبر داشته باشم.» زیبا گفت: «یک یاروی پولداری عاشقِ فاتک شده بود، ولی فاتک به خاطر تو یارو را زده و طرف هم شکایت کرده و حالا فاتک را زندان کرده‌اند.» رحمون گفت: «دروغ نگو! خودم دیدم که فاتک از ماشینِ یک یارویی پیاده شد.» زیبا گفت: «دیوانه شده‌ای؟ من هر شب فاتک را به خانه می‌رساندم...» رحمون گفت: «بگو به خدا...» (ادامه دارد)