فاتک 14

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

پیش از آنکه فاتک از ماشین پیاده شود، پژمان خودش پیاده شد و درِ ماشین را برای فاتک باز کرد و (به فارسی) گفت: «بفرمایید.» فاتک نگاهی به دور و برِ سالنِ پذیرایی و آشپزخانهٔ اوپن انداخت و متوجه شد که خانهٔ شیکی است، ولی از زرق و برقِ خانهٔ فیصل اینجا خبری نیست. وسایلِ دکوری خیلی مرتب چیده شده بود. چند تابلوی نقاشی روی در و دیوار بود و روی میزِ زیرِ آینه در جاکفشی چند قاب عکس گذاشته بودند. فاتک پرسید: «عکسِ خانواده‌ات است؟» پژمان جواب داد: «آره. این مادرمه با پدرم. این یکی خواهر کوچیکم پریناز که با شوهرش تو کالیفرنیا زندگی می‌کنه. پریناز طراحه، شوهرش آرشیتکته. اونم خواهر بزرگم پروینه، اونام دو تا دختراشن. این یکی برادر بزرگم پدرامه، تو مریلندِ آمریکا وکیله. اینم برادر ته‌تغاری، پرهام.» فاتک حدس زد که پژمان باید خیلی خانواده‌دوست باشد. پژمان پرسید: «چایی می‌خوری یا نسکافه یا قهوه؟» فاتک گفت: «هر چه خودت دوست داری.» پژمان گفت: «من قهوه دوست دارم.»

پژمان قهوه را روی میز گذاشت و گفت: «اینم شیر و شکر.» فاتک پرسید: «این دو تا قاب عکس مالِ کیه؟ پدربزرگاته؟» پژمان خنده‌اش گرفت ولی به رویش نیاورد و جوابش را داد: «اون موسفیده احمد شاملوئه، اونم صادق هدایته.» فاتک گفت: «اسمِ صادق هدایت را شنیده‌ام.» پژمان کتابی از توی قفسه درآورد و پرسید: «دوست داری برات شعر بخونم؟» فاتک با سر جوابِ مثبت داد. پژمان شعرِ «پریا» را تا آخرش خواند و پرسید: «خوشت اومد؟» فاتک (به فارسی) گفت: «خیلی کشنگ بود.» پژمان دوباره پرسید: «چرا بندریا می‌گن کشنگ؟» فاتک خندید و گفت: «نمی‌دانم.» پژمان گفت: «پدربزرگِ من ترکِ قشقاییه، اونم به قانون می‌گه گانون.» و زد زیر خنده. فاتک هم خندید. پژمان شعرِ دیگری خواند، ولی متوجه شد که فاتک هیچ سر درنیاورد. پژمان بلند شد و از توی قفسه کتابِ دیگری درآورد و به فاتک گفت: «بیا خودت بخون.» شعرِ «صدای پای آب». فاتک شروع کرد به خواندن و حس کرد خیلی خوشش می‌آید، و گفت: «می‌شه این کتابو به من قرض بدی؟» پژمان با خنده گفت: «می‌تونم خودمم بهت قرض بدم.» و دونفری زدند زیر خنده. پژمان دست برد توی موهای فاتک و فاتک خجالت کشید و سرش را پایین انداخت. پژمان پرسید: «می‌تونم ببوسمت؟» فاتک سرخ شد و چشم‌هایش را بست. پژمان آرام لبِ فاتک را بوسید و فاتک احساس کرد تمامِ تنش داغ شده. پژمان گفت: «چشماتو باز نکن.» و دسته‌گلِ سرخی را که با پلاستیک توی آب گذاشته بود درآورد و جلوی فاتک گرفت. فاتک گفت: «خیلی قشنگ است، خیلی ممنون.» هیچ چیز مثلِ دسته‌گلِ سرخ نمی‌توانست فاتک را خوشحال کند، چون تا آن روز کسی برایش گل نخریده بود.

فاتک از عصر منتظر بود. میوه و آجیل آماده کرده بود و با کمکِ مادرش تمامِ خانه را تا جایی که می‌توانستند تمیز کرده بودند. مادرِ فاتک استکان‌های چای را که رنگشان زرد شده بود حسابی اسکاچ کشیده بود تا سفید شوند. صدای ماشین پشتِ درِ خانه خبر از آمدنِ دکتر داد. فاتک به‌سرعت رفت دمِ در و پیش از آنکه پژمان در بزند، در را باز کرد و با پژمان دست داد. پژمان با مادرِ فاتک دست داد، چون فاتک از قبل به مادرش گفته بود که دستِ پژمان را بگیرد. فاتک خیلی خوشش آمد وقتی پژمان با پدرش روبوسی کرد و دستی به سرِ رسول کشید، چون فیصل و خانواده‌اش هیچ‌وقت با پدر و مادرِ فاتک دست نداده بودند. پژمان روی پتوی نوِ چینی‌ای نشست که فاتک روزِ قبل خریده بود. از همه خوشحال‌تر مادرِ فاتک بود. مادرِ فاتک چای ریخت و پرسید: «قلیان می‌کشی؟» فاتک با خنده گفت: «نه مادر.» پژمان گفت: «بدم نمیاد، گه‌گاهی با دوستام می‌کشم.» پدرِ فاتک، که از قبل در جریانِ قرار قرار گرفته بود، پرسید: «چقدر می‌خواهی نقدی بدهی؟» پژمان با رسول گرمِ حرف زدن بود و نشنید پدرِ فاتک چه گفت. فاتک فوراً پرید وسط، دستپاچه شد و گفت: «بابا، بعداً بهت می‌گویم.» پژمان متوجه شد که پدرِ فاتک چیزی پرسید، برای همین پرسید: «چی گفتین بابا؟» فاتک جوابش را داد: «هیچی.» ولی پدرِ فاتک ول‌کن نبود و دوباره پرسید: «چقدر می‌خواهی مهرِ فاتک کنی؟» دوزاریِ پژمان افتاد و جواب داد: «هر چی فاطی خانم بگه.» و از فاتک پرسید: «مگه گفتی من اومدم خواستگاریت؟ من فقط می‌خواستم با خانواده‌ت آشنا بشم.» مادرِ فاتک، که فهمیده بود پدرِ فاتک ممکن است همه چیز را خراب کند، آهسته به پدرِ فاتک گفت: «فعلاً هیچ چیز نگو.» فاتک آهسته با خنده به پژمان گفت: «اینجا معمولاً برای خواستگاری می‌رن خونهٔ دختر.» پژمان لبخندی زد و چیزی نگفت. فاتک، که فهمیده بود پدرش ول‌کن نیست، به پژمان گفت: «بریم لبِ دریا. امشب مهتابه، دریا خیلی کشنگه.» پژمان گفت: «مامانت می‌خواست بهمون قلیون بده.» فاتک گفت: «بریم بیرون قلیون بکشیم، اینجا گرمه.» چون متوجه شده بود که پیشانیِ پژمان حسابی عرق کرده. فاتک به مادرش گفت که با پژمان می‌رود و برمی‌گردد. وقتی رفتند، پدرِ فاتک پرسید: «این نگفت چقدر می‌خواهد نقد بدهد؟» مادرِ فاتک جواب داد: «رسم ندارند پولِ نقد بدهند.» پدرِ فاتک با دلخوری پرسید: «رسم ندارند؟» مادرِ فاتک جواب داد: «نه.» پدرِ فاتک پرسید: «پس چه می‌کنند؟» مادرِ فاتک جواب داد: «خرجِ عروسی را می‌دهند.»

دکتر پژمان به دکتر فریبرز گفت: «خانواده‌ش خیلی فقیرن، ولی خیلی دخترِ باشعوریه. تو این مدت یه بار نگفته چیزی واسه‌م بخر.» فریبرز گفت: «شانس آوردی این یکی تیغ‌زن نیست.» پژمان گفت: «برام خیلی عجیبه.» فریبرز جواب داد: «چی‌چیش عجیبه؟» پژمان گفت: «از یه همچین خانوادهٔ فقیری، دختری با این فهم و شعور.» فریبرز جواب داد: «اتفاقاً آدمای ندار از نظرِ اجتماعی خیلی مسائل رو بهتر درک می‌کنن؛ ما فقط واقعیت‌ها رو می‌بینیم، ولی اونا با گوشت و استخونشون احساسش می‌کنن، چون هر روز باهاش درگیرن.» پژمان گفت: «اون‌وقت خیلی از آدما اونا رو دست‌کم می‌گیرن.» دکتر فریبرز احساس کرد که حسابی گلوی پژمان پیشِ فاتک گیر کرده... (ادامه دارد)